Ik kots ervan

Zo goed als wekelijks gebeurt er wel iets in de Nederlandse politiek wat mijn verbazing wekt, mijn spotlust aanwakkert, mij ergert of boos maakt. Wat zich de afgelopen week echter heeft afgespeeld in Den Haag, overtreft elk gevoel van verontwaardiging of woede. Het vervult mij met walging.

Voordat we het hebben over de hypocrisie en de leugens, de machtswellust en de hemeltergende lafheid, moet mij eerst iets zo mogelijk nog fundamentelers van het hart: zoiets doe je gewoon niet. Hoe haal je het in je botte harsens om over het hoofd van een onschuldig achttienjarig jongetje heen een politiek spel te spelen dat in zijn laagheid en smerigheid zijn weerga niet kent? Ieder weldenkend mens met ook maar een greintje beschaving in zijn donder beseft dat je dat voor dat jongetje even handig en barmhartig achter de schermen moet regelen, precies om te voorkomen dat hij de speelbal wordt in een politiek gevecht. En nu zitten we met de scherven. Na twee plenaire sessies in ons nationale parlement en een partijcongres dat leidde tot een uitkomst die werd vertaald in precies het tegenovergestelde, is niets anders bereikt dan een onthutsende demonstratie van politiek opportunisme en is dat jongetje nog geen steek verder. Zijn we nu trots op onze democratie?

En dan zie je die twee zogenaamde CDA-dissidenten. Die zijn voorgoed ontmaskerd als ijdele aandachtszoekers zonder moraal en ruggengraat. „Hier staat een trotse Christendemocraat”, zei een van hen. Hoe krijgt ie het uit zijn bek. En dan zie je de minister die zogenaamd heel menselijk staat te beweren dat hij met handen gebonden is maar openstaat voor elke suggestie voor een humanitaire oplossing. Flikker toch op, hypocriete imbeciel. Hij heeft zijn discretionaire bevoegdheid. Eén handtekening en het probleem is opgelost. En hij heeft nota bene zelf beroep aangetekend tegen de uitspraak van een rechter die had gezegd dat dat jongetje een verblijfsvergunning moest krijgen op grond van een artikel in het Verdrag voor de Rechten van de Mens. Maar strenge asielwetgeving gaat blijkbaar boven mensenrechten. Wat nou met je ‘ik heb echt heus alles geprobeerd’.

Ik kots ervan.

Ilja Leonard Pfeijffer