De goede Griek

Nog geen vierhonderd van de veertigduizend Nederlands horecabedrijven dekken de lading met een Griekse vlag. De Griekse keuken is in Nederland dan ook vooral een heimwee-vakantiekeuken, een plek waar in veel gevallen de deceptie al ingebouwd is. Van het bordje sla met olijven en uienringen dat aan de haven van Hydra nog zo voortreffelijk dienst deed, blijkt op de Julianalaan of het Stationsplein veel, zo niet alle magie verbleekt te zijn. Wat ook niet helpt, is dat de gedachte aan Griekse wijn al snel associaties met dennenshampoo oplevert, ofschoon de werkelijkheid op dat punt rooskleuriger is. Want er wordt tegenwoordig ook wel andere wijn gemaakt dan de gevreesde retsina, die zijn aroma aan de hars van de Aleppo-den ontleent. Alleen worden die betere wijnen, zoals die van het eiland Santorini, doorgaans niet geschonken in toeristieke situaties en inmiddels kan de doorsnee Griek die zichzelf al niet meer veroorloven.
Maar laat ik de Griekse monetaire tragedie even buiten beeld laten. Dat doet ook Petros Ioannides, een van de weinige Grieken die ik persoonlijk ken en die ook nog eens kok is en een leuk restaurant heeft (De Griekse Taverna, Hobbemakade 64 te Amsterdam).


Petros maakte voor mij een simpele, smakelijke Griekse klassieker op basis van garnalen, feta en Uzo.

    • Ronald Hoeben