Countdown ruimtereis André Kuipers

Eind december vertrekt André Kuipers met een Sojoezraket naar de ruimte. Tot dan elke week een bericht over zijn voorbereiding. Vandaag: voorraden.

Wij hier op aarde zijn vooral onder de indruk als astronauten naar de ruimte vertrekken. Dat er mensen zitten, ingesnoerd in kuipstoeltjes, hoog boven die vlammende raketmotoren... Bizar.

Dat er intussen keer op keer ook ruimtevrachtschepen op pad gaan om de tijdelijke behuizing van die astronauten, het internationale ruimtestation ISS, te bevoorraden, dat is, tja, nuttig, noodzakelijk maar ook een beetje saai. Loopt dat niet vanzelf?

Ja, dat doet het, wonderbaarlijk genoeg. Neem het Automated Transfer Vehicle (ATV) van de Europese ruimtevaartorganisatie ESA. Die 20 ton zware trommel wordt hoog op een Ariane-5 raket vanaf Kourou in Frans Guyana naar een baan op 280 kilometer boven de aarde gebracht, klapt zijn zonnepanelen uit, en reist dan op eigen kracht naar dat ISS, waar het volautomatisch aankoppelt. Je zou hem een klopje willen geven, zoals je je dashboard beklopt wanneer je auto je naar Frankrijk en weer terug heeft gebracht.

Op YouTube laat de Italiaanse astronaut Paolo Nespoli op een filmpje zien waaruit de 6 ton vracht van een ATV zoal bestaat. Door claustrofobisch aandoende sluizen zweeft hij het laadruim in, en blijft dan hangen tussen metalen rekken vol netjes ingepakte bagage. De grote pakketten liggen naast, onder en bóven Nespoli. Maar in de ruimte is geen gevaar voor vallen, geen boven en onder. De stevige elastische banden moeten slechts voorkomen dat de pakken wegzweven.

Wat zit erin? Maaltijden. Experimenten. Computers. Schone waterfilters. Alles wat nodig is om te overleven in de ruimte. Ja, ook een tank met water dus. En brandstof, want de ATV stuwt het ISS zonodig zelfs naar hoger gelegen banen om de aarde.

Het vrachtschip blijft een paar maanden aangekoppeld en wordt intussen langzaam leeggeruimd. En weer ingeruimd: met vuile waterfilters, vieze kleding (er is geen wasmachine aan boord), verpakkingen... Dan ontkoppelt het, vertrekt richting dampkring en manoeuvreert daar zo dat het met afval en al hoog boven de aarde verbrandt. Geen schouderklopje dus.

Margriet van der Heijden

    • Margriet van der Heijden