Tijdgebrek is dodelijk in niet onintelligente film

scene uit de film In Time (2011) FOTO: 20th Century Fox Justin Timberlake

In Time.

Regie: Andrew Niccol. Met: Justin Timberlake, Amanda Seyfried.***

„Time is the new currency”, zegt iemand aan het begin van In Time. Tijd is geld, maar dan heel letterlijk. De film speelt zich af in de nabije toekomst, in een neoliberale nachtmerrie van haves en have-nots. De mensen die over weinig tijd beschikken wonen in een getto, terwijl de rijken zich afzonderen in dure buurten in andere tijdszones. Mensen krijgen allemaal 25 jaar, zien er ook uit als 25, maar wanneer ze hun tijd niet aanvullen door werk, erfenis, ruilhandel en stelen, telt hun klok onherroepelijk af naar nul en volgt de dood.

Een busritje kost je een paar uur, maar hoe meer je werkt, hoe meer tijd je kunt opladen. Je kunt ook tijd lenen, maar daar zit een stevige rente op. En ben je werkloos, dan leidt dat tot tijdarmoede. Een schraal leven waarin iedereen, behalve de rijken, altijd haast heeft. Tijd is immers van levensbelang.

In Time is een niet onintelligente film. Met een simpele truc – geld wordt consequent vervangen door tijd – valt misschien minder op hoe radicaal regisseur en scenarist Andrew Niccol eigenlijk is. Terwijl In Time toch echt het hele tijdsysteem (lees: financiële systeem) laat opblazen door een Bonnie & Clyde-achtig duo. De Clyde van deze film is arme sloeber Will, gespeeld door Justin Timberlake. Zijn Bonnie is het verwende meisje Sylvia uit de rijkeluisbuurt, beschermd opgevoed door haar vader, een rijke tijdbankier. Samen gaan ze tijdbanken beroven – uit idealisme, niet omdat het anarchisten zijn. Het hele systeem is namelijk ten diepste onrechtvaardig. En dat klinkt heel erg 2011, de tijd waarin de kredietcrisis bij velen tot dezelfde soort gevoelens leidt.

André Waardenburg

    • André Waardenburg