theater

Slaaf

Je moet het durven: in je eentje op het toneel gaan staan en een voorstelling spelen die is geënt op je eigen gevecht met verslavingen – aan eten met name, maar ook aan andere. Jack Wouterse durft het en het resultaat is veel meer dan de exercitie in masochistisch autobio-toneel waarvoor je in zo’n geval zou kunnen vrezen. Wouterse en zijn tekstschrijver Oscar van Woensel – zelf vier jaar geleden óók afgekickt van een verslaving aan drugs – tillen het onderwerp vrijwel vanaf de eerste minuut op een hoger plan. De monoloog gaat over veel meer dan verslaving. Wouterse zet een manisch personage neer dat diep ongelukkig is. Niet alles is even mooi aan deze voorstelling; er wordt nauwelijks toegewerkt naar een dramatisch hoogtepunt en een aantal zaken blijft onduidelijk. Dat neemt niet weg dat Slaaf een gedurfde en bijzondere voorstelling is.

www.rotheater.nl

De Misantroop

Bij Erik Whiens regie van Molières De Misantroop (1666) schuilt de humor in de taal. De acteurs laten de barokke zinnen met subtiele ironie gepast pedant de zaal inrollen, waarbij ze zich verwachtingsvol richten tot het publiek; kijk mij eens? Die speelstijl klopt precies. Sowieso sprankelt deze voorstelling van het spelplezier. Er zijn hilarische bijrollen, van in het bijzonder Mark Kraan als de ijdele maar onzekere Oronte, en Kirsten Mulder als Arsinoé: bekakt en kuis van buiten, maar onderhuids zinderend van geilheid. Sanne Den Hartogh is sterk als de steile mensenhater Alceste, en Alejandra Theus als Célimène steelt de show. Zij pakt iedereen in, zaal incluis. Ze flirt met het publiek, kirt, zwaait en lacht, en poseert als popzangeres. Célimène is een verleidster, en zeker niet feilloos, maar toont op het cruciale moment schuldbewustzijn en zelfinzicht. Dat maakt haar uiteindelijk sympathieker dan Alceste.

www.toneelgroepoostpool.nl

Voor de leeuwen

Het zesde programma van cabaretière Sara Kroos Voor de leeuwen is een wonder van evenwicht. Op haar dertigste is Sara Kroos een cabaretière geworden die alles in de hand heeft en ook in de kleinste verhaaltjes over huiselijke muizenissen uiterst geestig en gevat kan zijn. In beeldende taal roept ze zotte situaties op, met een volstrekt volleerde timing en een ogenschijnlijk gemak dat grote bewondering wekt.

www.sarakroos.nl

Het portret van Dorian Gray

Oscar Wildes’ enige roman is een duister verhaal. De wonderschone Dorian Gray wordt vereeuwigd in een portret. Maar op mysterieuze wijze veroudert de afbeelding en blijft de echte Dorian eeuwig jong. Dankzij zijn schoonheid leeft hij een ijdel leven en wordt hij vorstelijk aanbeden, terwijl het steeds verder aangetaste portret zijn kwaadaardige, verdorven ziel onthult. In de voorstelling van Artemis wordt Dorian gespeeld door Mattias Van de Vijver. Hij ontpopt zich fenomenaal van onbedorven jongeling tot walgelijk zelfingenomen genotsjager. Dit is een meesterlijke voorstelling, waarin het morele bankroet van te geëxalteerd estheticisme gruwelijk voelbaar wordt.

www.artemis.nl