Stalen zenuwen waar je zweethanden van krijgt

©

Natuurlijk. We horen motoren brullen en banden over het wegdek scheuren. Er wordt geremd, gespind en weer opgetrokken. Drive is, zoals de titel belooft, een echte autofilm, die opdoemt tussen de rook van kokende olie en gesmolten rubber.

Maar Drive is geen actiefilm in traditionele zin. De door Ryan Gosling gespeelde, naamloze protagonist rijdt weliswaar hard, maar zo angstaanjagend kalm en stoïcijns dat je zweethanden krijgt van zijn stalen zenuwen. Trap op dat gaspedaal, wil je roepen. Maar hij weet wel beter: stuurmanskunst en een feilloze kennis van het stratenplan, daar draait het om. Overdag is hij stuntman en mecanicien, ’s nachts rijdt hij door de ‘mean streets’ van Los Angeles als vluchtautobestuurder. En ergens tussen middernacht en dageraad ontspint zich een onvervalste film noir waarin hij als tragische held vermalen dreigt te worden tussen de kruimelcriminele baas van de garage en diens maffiose zakenpartners, zijn platonische liefde voor zijn buurvrouw, zijn wonderlijke loyaliteit aan haar delinquente echtgenoot en zijn eigen koelbloedige agressie.

Drive is even onberekenbaar en beheerst als zijn hoofdpersoon is. Het is een autofilm in z’n meest pure vorm. En een van de opwindendste films van het jaar.

    • Dana Linssen