Heerlijke aria's in vroege Rossini

La pietra del paragone van Rossini. Geh.: 2/11 Stadsschouwburg Leiden. T/m 16/12; operatrionfo.nl ***

Drie weduwen hebben een oogje op graaf Asdrubale – of op zijn fortuin? De graaf (Willem de Vries) besluit hen op de proef te stellen door vermomd als schuldeiser zijn eigen vermogen in beslag te nemen. Waarop hij hoopte gebeurt: allen keren zich van hem af, behalve zijn geliefde Clarice (alt Anna Traub).

Zo geschiedt in het eerste bedrijf van Rossini’s La pietra del paragone (De toetssteen). De komische tweeakter uit 1812 was het eerste grote succes voor de toen twintigjarige componist, maar raakte sindsdien in vergetelheid. Dat is precies in het straatje van Opera Trionfo, het gezelschap dat zich met verve genesteld heeft in de niche van het minder gangbare repertoire. De flexibele werkwijze met getalenteerde jonge zangers en enkele concessies (kamerorkest, geen koor) heeft nu de Nederlandse première opgeleverd van een uiterst genietbare Rossini.

Ondanks het soms ingewikkelde verhaal, waarin ook de verwikkelingen rond drie literatoren breed worden uitgemeten, kent vooral het eerste bedrijf een knappe spanningsboog. Die heeft na de pauze te lijden onder een te jolige duelscène, wanneer bas Ludovic Provost als lepe sensatiejournalist doorslaat in de tot dan toe knap bewaarde balans tussen grappig en potsierlijk. Maar er wordt overwegend uitstekend gezongen én geacteerd in een keur aan heerlijke belcantonummers. De effectieve enscenering vol chroom en spiegels wekt de indruk dat schijn en illusie prevaleren.