Anti-smartphoners

Gare du Nord, de Thalys rolt Parijs binnen, met een paar vrienden ga ik naar het Pitchfork muziekfestival. Ik sla de Steve Jobs-biografie dicht, pak m’n koffer van het bagagerek, loop de coupé uit en sta stil voor de nog dichte treindeur. Zo’n ding roept dezelfde Pavlov-reactie bij me op als een geland vliegtuig waar de helft van de passagiers trappelend naast hun stoelen staat te wachten: blogs lezen! Ik open de instellingen van m’n telefoon, op zoek naar het beruchte knopje dat honderden euro’s kan kosten. „Zo”, verzucht ik, „dataroamen staat aan”. En net als ik popupcity.net (fantastische blog) wil openen, vraagt een van mijn reisgenoten wat dat dataroamen eigenlijk is.

Na drie seconden sprakeloosheid herinner ik me opeens dat deze mede-Parijs-ganger iets tegen smartphones heeft. Ze gebruikt liever haar oude Samsung, die je nog kan openklappen. Om het ding een zo lang mogelijke levensduur te geven, laat ze de batterij altijd helemaal leeglopen. Ze kent haar telefoon al langer dan mij. Mobiel internet zit er niet op, dus natuurlijk weet ze niet wat dataroamen is. Good for her, dat heeft haar waarschijnlijk duizenden euro’s aan buitenlandse internetbytes bespaard. Maar daar blijft het qua voordelen van een ouderwetse telefoon dan ook wel bij.

Er kleeft een enorm vooroordeel aan de smartphone. Zo’n ding zou afleiden. Als voorbeeld noemen de anti-smartphoners mensen die tijdens het eten naar de wc rennen om hun mail te checken. Ja, uh, die mensen heb je. Net zoals half Nederland uren per dag naar de televisie tuurt. Maar als je bewust met je telefoon omgaat – en dat gaat die reisgenoot van mij tot in extrema – dan kan het apparaatje ervoor zorgen dat je méér tijd hebt voor je hobby’s. Ze is een muziekfreak, en als ze een iPhone koopt, kan ze al wachtend voor de trein pitchfork.com lezen en heeft ze met Spotify altijd een enorme muziekbibliotheek binnen handbereik. Lezen doet ze ook graag. De Amerikaanse blogger Merlin Mann verwoordt mooi hoe de smartphone daar een verrijking voor is: „You can decide to throw birds at pigs. You may even decide to see what you would look like if you were really fat. Thing is, you could also decide to read.”

Natuurlijk vergt het enige zelfdiscipline, maar dat kan je makkelijk voor jezelf hacken: sleep je e-mail-, twitter- en facebookapp naar het allerlaatste scherm zodat je er nooit uit gewoonte naar grijpt, en zet op je startscherm alleen apps die op wat voor manier dan ook je creatieve behoeften bevredigen (van The New Yorker tot 22tracks). Voortaan is elk verloren wachtmoment een intellectuele oefening.

Ernst-Jan Pfauth