Smal gezicht, dunne neus

Mijn moeder en ik stonden langs de zijlijn in sportcentrum De Horst in Heerhugowaard, bij een wat? Een volleybalwedstrijd? Of basketbal? Of zaalkorfbal? Opeens wees ze op een oudere jongen die iets verderop stond. Ik was misschien negen, de jongen een jaar of twintig. Hij had hetzelfde asblonde haar als ik, een smal gezicht, dunne neus, hij had al kraaienpootjes bij zijn ogen. Hij droeg een stevige leren jas. „Zo ga jij eruitzien als je ouder bent”, zei mijn moeder.

Vorige week werd ik opgepikt op het station in Den Bosch, door een vriendelijke mevrouw van een boekwinkel in U., waar ik een lezing zou geven. „Je ziet er veel jonger uit dan ik dacht”, zei ze en ik lachte. „Liever dat dan andersom”, zei ik op de automatische piloot en ik dacht aan mijn moeder en ik in De Horst.

Was het wishful thinking van mijn moeders kant? Vond ze hem knap? De Horst is al lang gesloopt, mijn moeder woont al jaren niet meer in Heerhugowaard. Ik ben inmiddels veel ouder dan die jongen toen was en toch denk ik nog steeds dat ik er later zo uit ga zien. Het is gek hoe je sommige dingen van je ouders meteen gelooft en hoe je ze nooit vergeet. Tot een paar jaar terug dacht ik dat het Israëlische leger altijd zijn oorlogen won omdat de soldaten, zoals mijn moeder eens gezegd had, ‘meer gemotiveerd waren om te vechten’ – hoe kan dat onderwerp überhaupt ooit ter sprake zijn gekomen? En waarom weet ik dat nog?

Naar U. rijden bleek een hele tocht, zeker aangezien de mevrouw, tot ons beider pret, over de ring Den Bosch ging als een muis door zo’n doolhof, heel dringend op zoek naar de juiste afrit. In mijn hoofd werd de boekwinkel in U. steeds groter, steeds voller met fans en nog-niet fans die zometeen ongetwijfeld en masse mijn boek zouden kopen.

Er waren rotondes, donkere woonwijken en opeens draaiden we het parkeerterrein op waar de fraaie boekwinkel aan lag. In de etalage hingen twee grote posters die mijn komst aankondigden. Er stonden twee afbeeldingen op: de cover van mijn roman en een grote portretfoto. Van iemand anders.

Gêne alom. Google-afbeeldingen biedt meer dan één Joost de Vries en iemand had nagelaten de foto met die op de achterflap van mijn boek te controleren. De man op de foto had hetzelfde asblonde haar en was tien jaar ouder. Zelfde zijscheiding. Smal gezicht, dunne neus – meer rimpels.

JOOST DE VRIES

    • Joost de Vries