Gevangen in een verhaal

Net als Alex van Warmerdams gelijktijdig verschenen Ober gaat deze film over een hoofdpersoon die verdwaald is in een verhaal. De saaie belastinginspecteur Harold Crick (Will Ferrell) poetst elke ochtend zijn tanden precies 38 keer en houdt er nog een paar van dat soort nauwgezette gewoontes op na. Op een van die ochtenden hoort hij opeens een stem hem vertellen dat hij elke dag 38 keer zijn tanden borstelt. Harold hoort geen stemmen, hij hoort één stem, van een alwetende verteller die hem vertelt dat zijn leven op een onontkoombare dood afstevent.

Met uitzondering van wat vormgrappen met over het beeld geplakte rasters en stopwatches als het erom gaat Harolds systematische leven te verbeelden en ontregelen, is Stranger than Fiction net zo onnadrukkelijk nuchter gefilmd als het vergelijkbare Being John Malkovich en Adaptation. Regisseur Marc Foster had het geluk dat hij de onderschatte komiek Will Ferrell kon strikken voor de hoofdrol. Hoewel de film speelt met de Hollywood-vertelconventies, volgt hij ze ook trouw, met als gevolg de nodige dubbele bodems en knipogen die je als toeschouwer op het puntje van je stoel houden. Om erachter te komen in welk verhaal hij zit, roept Crick de hulp in van literatuurwetenschapper Dustin Hoffman die begint te onderzoeken in welk verhaal hij níet zit.

Dana Linssen

    • Dana Linssen