Eindelijk een relatief Mauro-vrije avond op tv

Zat ik me te verheugen op de uitzending van de met een Gouden Kalf bekroonde documentaire over Nederlandse SS’ers Zwarte soldaten (NCRV), bleek die ineens vervangen te zijn door Terug naar Angola (IKON).

Wat alert van de netmanager om zomaar een documentaire over een actueel onderwerp uit de hoed te toveren! Het programma volgt drie alleenstaande minderjarige asielzoekers uit Angola, van wie er twee op hun 18de weggestuurd worden. Jammer alleen dat het na enig zoeken bleek te gaan om een herhaling uit 2005. Het is niet de gewoonte van de publieke omroep om zulke details te melden.

Technisch lijkt het geen probleem om, als in de ene beeldhoek de naam van de zendgemachtigde wordt vermeld en in de andere het nummer van de zender, dan ergens onderin ook verplicht een H van Herhaling in een cirkeltje te zetten. De aanname dat de kijker daar niet op zit te wachten is een vrijbrief voor volksverlakkerij. En in dit geval is de suggestie van actualiteit zelfs inhoudelijk misleidend.

Ik zou wel eens willen weten of er in Luanda nog steeds een door de Nederlandse overheid opgericht opvanghuis is, waar uitgeprocedeerden bij aankomst worden toegezongen. Verder is een vergelijking met de zaak van Mauro Manuel nogal futiel. De drie hoofdpersonen van Terug naar Angola, geregisseerd door de tweeling Femke en Ilse van Velzen en Noa Lodeizen, spraken allen veel beter Portugees dan Nederlands, en twee van hen verlangden ondanks hun wens in Nederland te blijven, ook sterk naar hun familie in Angola.

Gisteren was de eerste relatief Mauro-vrije televisieavond sinds enkele dagen. We zagen vrijdag de jonge Limburger bij Pauw & Witteman (VARA) heel kien de op een papiertje gekrabbelde uitnodiging afslaan van CDA-staatssecretaris Henk Bleker, om hem te vergezellen naar FC Twente-PSV. De bewoording „Mooi niet!” verried zijn mate van inburgering.

Een dag later werd Mauro, hand in hand met zijn witte kleine broertje Tjeerd, toegezongen door Paul de Leeuw in het nog verre van geslaagde nieuwe programma Pau!l (VARA). Nederland heeft er een knuffelallochtoon bij, wiens al dan niet gecontinueerde aanwezigheid in Nederland een kabinet en een hele politieke partij in gevaar brengt.

De zaak, gisteren meer vanuit de politieke consequenties dan het humanitaire perspectief belicht, staat model voor een verschuivend sentiment in de media, dat ook al zichtbaar werd in de brede sympathie voor Gouden Kalfwinnaar Nasrdin Dchar.

In het radioprogramma Twee dingen (MAX) vergeleek Parool-journalist Frenk der Nederlanden de zaak-Mauro gisteren met die van de Turkse kleermaker Gümüs in 1997. Tot diens uitzetting werd onder luid protest besloten door een paars kabinet. Zoals dat achteraf gezien kan worden als voorbode van de era van Fortuyn en Wilders, zo kan het blijven van Mauro ook een signaal worden.