Vermomde Waits is toegankelijk

Pop

Bad As Me

Tom Waits ****

Alleen Tom Waits kan midden in een song als een stationsomroeper de passagiers tot instappen manen. In zijn bijna veertigjarige loopbaan heeft de man met de stem als een knerpend grindpad al veel personages aangenomen, van de beschonken loungezanger uit zijn beginperiode tot de eenzame zonderling die songs als What’s he building? hun unieke, beklemmende sfeer gaf. Op zijn twintigste album Bad As Me komen alle beproefde stijlen en vermommingen aan bod, met een welkome terugkeer van de ingetogen loungezanger achter de piano die in New Year’s Eve opeens de evergreen Auld lang syne inzet, maar ook de hysterische schreeuwlelijk die zich in Same Kind Of Bad As Me laat begeleiden op potten, pannen en de restanten van een gepensioneerd Leger des Heilsorkest. De prachtige ballade Kiss Me klinkt als een vergeten jazzklassieker en de naar de jaren twintig knipogende crisissong Chicago vat de hele geschiedenis van blues- en New Orleansmuziek in één voortjakkerend akkoord. Waits’ liefde voor knoestige ketelmuziek is er nog steeds, maar staat meer dan ooit in dienst van het liedje. Bad As Me is zijn meest toegankelijke album sinds Frank’s Wild Years (1987).

Jan Vollaard