Verdiende loon

Een gezin aan het einde van een doodlopende straat staat bekend als asociaal. De vuilnis ligt in de voortuin, de auto’s voor de deur zijn splinternieuw. Ze gaan er slecht met elkaar om, slaan met de deuren. Als iemand een grote mond heeft, volgen harde sancties. De kinderen worden aan hun lot overgelaten; pa en moe zijn soms dagen van huis en laten het dan breed hangen. Want de Doodlopertjes hebben een goedlopend bedrijf – in gestolen fietsen. En al weet de hele buurt dat het niet in de haak is, het is er spotgoedkoop en iedereen doet er zaken. De slechte sfeer en de ruzies die door de voordeur op straat rollen, nemen ze voor lief. Zo maakt de buurt steeds vaker ongegeneerd gebruik van de wetteloze deals die ze krijgt voorgeschoteld. Omdat iedereen het doet.

Wie kijkt naar het gemak waarmee Europa zich voor financiële hulp tot China richt, het land waar het bij voortduring grote kritiek op heeft, mag best eens aan de buren van de Doodlopertjes denken. Want hoe zit het eigenlijk met de Europese moraal? Natuurlijk, het is allemaal niet zo zwart-wit. China is met zijn enorme exportmarkt net zo afhankelijk van ons als wij van China. En uitwisseling is vele malen beter dan het isolationisme van de jaren die aan de Chinese economische omwenteling voorafgingen. Maar China (moet het nog gezegd?) is en blijft een dictatuur die er eigen regels en wetten op nahoudt, en derhalve een land dat in menig opzicht anders denkt en handelt dan wij. Daar aankloppen omdat iedereen het doet – en omdat het uitkomt – kan niet zonder gevolgen blijven.

Het is de wereld op zijn kop. Kapitaalkrachtig Europa dat de hand ophoudt bij een ondemocratisch Derde Wereldland, terwijl iedereen weet dat het op de lange termijn geen oplossing is. Wanneer Europa kapitaal importeert, zal de werkloosheid enkel toenemen; omdat een sterke euro slecht is voor de Europese export.

Het is misschien wat ons toekomt. Wie al decennia zo’n moraal hanteert, verdient gewoon een flinke crisis.

Floris-Jan van Luyn