Reclameman, typeur

Reclameman Gregor Frenkel Frank bedacht campagnes voor onder meer Amstel Bier en kreeg bekendheid door het satirische tv-programma Ook dat nog.

HILVERSUM - Acteur,presentator en tekstschrijver Gregor Frenkel Frank is op 82-jarige leeftijd overleden. Hij was onder meer bekend als panellid van het programma Ook dat nog! en hij werkte mee aan Cursief,beide van de KRO. Dijkstra bv

De grijze heer die geheel rechts in het panel van Ook dat nog zat, en daar uitblonk in het typeren van onwrikbare autoriteiten – dat is de bekendste verschijningsvorm van Gregor Frenkel Frank. Maar hij was ook reclameman, tekstschrijver, vertaler, acteur in tv-films van zijn broer Dimitri, columnist, onder meer in deze krant, kinderboekenschrijver en hij had nog een handvol andere bezigheden. Vrijdag is hij overleden, hij was 82 jaar oud.

Gregor en Dimitri werden in München geboren als zonen van een violist van Russisch-joodse afkomst, die als Stehgeiger in de betere restaurants speelde. Met zijn Pools-Duitse vrouw en zijn statenloze zoontjes vestigde hij zich in 1936 in Nederland. Na de oorlog verwierven de broers het Nederlanderschap. Gregor studeerde aan Nijenrode, en trad daarna in dienst bij een Amsterdams reclamebureau, op aanraden van Dimitri die daar al werkte.

Met zijn speelse fantasie voelde Frenkel Frank zich meteen thuis. Tot zijn bekendste reclamecampagnes horen ‘Dit is de man, dit is z'n bier’ en ‘De beste brouwers brouwen het’ voor Amstel Bier en ‘Lekker weg in eigen land’. Tot op hoge leeftijd maakte hij nog reclame voor het Joods Nationaal Fonds en voor de sigaren Sumatra Cum Laude, waarvan hij ook de naam verzon. Vernieuwend was zijn idee om voor de sigaren geen modellen op de foto te zetten, maar gewone rokers, vaak uit zijn eigen kennissenkring.

Daarnaast schreef Frenkel Frank in de jaren zeventig voor het satirische radioprogramma Cursief en de tekst van de hit The Elephant Song van Kamahl. Ook vertaalde hij de serie Ha die Pa! en diverse toneelkomedies.

Maar een vertrouwd tv-gezicht werd hij pas in de jaren negentig, dankzij het satirische consumentenprogramma Ook dat nog. Hoewel hij ooit zei: „Consumentenleed interesseert mij geen moer”, bezorgde het spelen van al die typetjes hem veel plezier. Als Lebemann ging hij er prat op dat hij zijn leven lang alleen maar had gedaan wat hem leuk leek.