E-mailliefde blijft ook op toneel te vluchtig

Emmi@Leo. Gezien 28/10, Leiden. Inl. wallisfinkers.nl **

Ze krijgen per ongeluk e-mailcontact: zij wil een abonnement opzeggen, maar stuurt haar vinnige teksten door een typefout steeds naar zijn adres. Hij reageert, half uit verveling, half uit interesse. Algauw volgen meerdere mailtjes per dag; zelfs bij het opstaan en vlak voor het slapen gaan. Emmi en Leo raken onstuitbaar virtueel verliefd. Maar haar op het oog gelukkige huwelijk lijkt een ontmoeting in de weg te staan.

Emmi@Leo is een toneelstuk naar de roman Gut gegen Nordwind (2006) van de Oostenrijkse schrijver Daniel Glattauer. Het werd een hit in het Duitse theater, en nu brengt impresariaat WallisFinkers het naar Nederland, in de regie van Wannie de Wijn, en met Loes Haverkort en Waldemar Torenstra in de hoofdrollen.

Leuk aan het stuk is dat het taalpuristen en andere reactionairen vrolijk de mond snoert: digitale communicatie leidt hier allerminst tot taalverloedering. Integendeel: Emmi en Leo worden verliefd op elkaars woorden, en putten zich dan ook uit de ander steeds in te pakken met een goed gekozen term, een knap opgebouwd betoog of een slim, treffend zinnetje. Hun mailtjes zijn herkenbaar, brutaal, origineel, ad rem en ontwapenend. Terwijl het een eigentijds en ‘hip’ stuk is, blijft Emmi@Leo daardoor grotendeels ouderwets talig. Fijn.

Maar op den duur gaat de vorm vervelen. Want hoe doe je dat, mailen op toneel? Haverkort en Torenstra lezen omstebeurt voor wat ze nu weer in de inbox krijgen. In het begin zelfs met aanhef en ondertekening erbij (‘Beste Leo!... ‘Met vriendelijke groeten, Emmi’). Er is geen enkel rechtstreeks contact tussen de twee spelers, en dat is dodelijk voor het drama.

Bovendien ontwikkelt hun mailwisseling zich inhoudelijk maar matig. Zeker, de toon verandert van zakelijk naar informeel, en af en toe volgt een persoonlijke ontboezeming. Desalniettemin blijven de personages vlak. Dat komt ook al doordat Haverkort en Torenstra ze weliswaar geestig, maar behoorlijk eendimensionaal spelen. Torenstra is als de tikje vermoeide maar tegelijk romantische Leo nog een beetje gelaagd, maar Haverkort is snel, bitchy en sarcastisch van begin tot eind, als zich plots een groot onaangekondigd verdriet aandient. Dat had beter kunnen worden opgebouwd.

Dat heeft Emmi@Leo dus met e-mail gemeen: ondanks alle taalplezier blijft het medium vluchtig.