Wijnromantiek

Eindeloze rijen druivenranken ziet Harold Hamersma in de Nieuwe Wereld én in Spanje

Denkend aan wijnstreken zien wij heuvels met druivenranken in laat zonlicht, stromende beekjes, pittoreske dorpjes aaneengeregen door kronkelweggetjes en oude mannetjes met alpinopet en een stokbrood onder de arm.

Helaas is in de meeste gevallen de realiteit wat minder National Geographic. Zo is het uitzicht in Zuidoost-Australië eindeloze rijen druivenranken in eindeloos laagland. Hier geen dartele stroompjes die de boel bewateren maar duizenden kilometers zwarte tuinslang die via een computercommando op gepaste tijdstippen de planten druppelsgewijs van vloeistof voorzien.

De production plant van grootmacht Hardy’s is eveneens ontdaan van iedere vorm van wijnromantiek. De afslag naar rechts op een vierbaansweg leidt naar de afdeling witte wijn. Aan de overkant is de rode wijnfabriek. Op beide locaties staat een woud aan roestvrijstalen containers van een formaat waarvoor men zich in het Botlekgebied niet zou schamen.

De hoeveelheden wijn die dergelijke bedrijven maken (collega-concurrent Lindemans produceert jaarlijks alleen al 24 miljoen flessen BIN 65 Chardonnay) dulden geen gezellige schimmeltjes op de flessen, bemoste keldermuren en spinnenwebben in de hoeken. De hygiëneregels kunnen immers in het gedrang komen.

Wie denkt dat dit typisch een staaltje Nieuwe Wereld wijn maken is, vergist zich overigens. Enige tijd terug was ik in Costers del Segre, twee uur rijden ten westen van Barcelona. Ook daar diezelfde eindeloze hoeveelheid rijen met druivenranken. Op bezoek bij Bodegas Raimat trof ik 2.200 hectare productieland waar knalgele, immense combined harvesters, satellietsystemen om hitte- en droogtestress te meten, en kilometerslange bewateringsslangen voor dripirrigatie de dienst uitmaakten.

En al heeft Spanje een keur aan autochtone druiven, de variëteiten die ik er trof, voldeden eveneens aan het Nieuwe Wereld-plaatje: cabernet sauvignon, shiraz en merlot voor rood en chardonnay voor wit. Overigens was Costers del Segre zonder bewatering nu een woestijn geweest, terwijl er eerder toch volop wijnranken groeiden.

In de negentiende eeuw transformeerde de druifluis de streek tot sterfhuis. De grond verziltte en het enige dat nog aan druiven deed herinneren was een stenen tablet in een kasteelruïne. Daarop waren een hand en een druiventros zichtbaar, in het oude Catalaans respectievelijk raïm en mat. Uiteindelijk werd dit tablet niet alleen de eerste steen voor een nieuw wijnbedrijf, Raimat, maar tevens voor een nieuw wijngebied, Costers del Segre.

Een wederopstanding die te danken is aan Manuel Ravéntos, eigenaar van Codorníu. Hij zag hier in 1914 weer mogelijkheden, wetende dat er door het gebied een kanaal gegraven ging worden met water uit de Pyreneeën. Eerst plantte hij daar druiven die moesten dienen als basismateriaal voor cava. Maar in de jaren zeventig ontdekte hij dat het terroir ook geschikt was voor stille wijn.

Nu was Raimat wel de eerste, maar het is beslist niet meer de enige bodega in de streek. Sinds een tijdje zijn ook de wijnen van Castell del Remei in Nederland te koop. Twee jaar geleden proefde ik deze op een beurs in Barcelona en was verrast. En niet alleen omdat deze bodega wél autochtone druiven gebruikt.

Een tweetal rode scoort in mijn nieuwe koopgids De Grote Hamersma 2012 hoge cijfers. Cérvoles Colors Negre 2008 (grotendeels tempranillo en garnacha plus wat cabernet, merlot en syrah; 11,50 euro) noteert een 8,5. Vanwege diepgravend zwartrood, aardedonker fruit en een flinke aanvoer vanuit de tannine-groothandel. Klinkt bedreigend voor de smaakpapillen, maar verpoost verder met bramen, Callebaut-choco, espressobitters en goede zuren. Boeit de geest en groeit in de mond.

Cérvoles 2006 Negre (grotendeels tempranillo en garnacha plus cabernet en merlot; 21,50 euro) blijkt zijn fijnzinnige, vioolspelende, intellectuele, razend knappe grote broer. Eentje die zijn inspanningen beloond ziet met een 9+.

Verkoopadressen via Kwast Wijnkopers: kwastwijnkopers.nl