Verwrongen verleden

scene uit de film "Mysterious Skin" FOTO: 1morefilm

Mysterious skin (Gregg Araki, 2004, VS)Canvas, 23.00 – 00.40 uur

Film en Freud hebben veel gemeen. Beide gaan terug tot 1895. In dat jaar schrijft Freud zijn eerste studie en organiseren de gebroeders Lumière de eerste publieke filmvertoning in Parijs. Het witte doek wordt wel aangeduid als een ‘droomscherm’, waarin de toeschouwer zijn eigen wensen, begeertes en gedachten kan spiegelen. Ook inhoudelijk is psychoanalyse een dankbaar onderwerp in de cinema, waar afwijkend gedrag, neuroses, dromen, verborgen verlangens en begrippen als ‘verdringing’ graag gebruikt worden.

Verdringing is cruciaal in de indrukwekkende film Mysterious Skin (2004) van Gregg Araki. Araki maakte eerder de ongepolijste, nihilistische films The Living End (1992), Totally F***ed Up (1993) en The Doom Generation (1995), voordat hij succes had met de meer conventionele Mysterious Skin.

In zijn sfeervolle verfilming van de roman van Scott Heim verweeft Araki fantasieën en verdrongen en verwrongen herinneringen met gebeurtenissen uit het heden. Twee vroegere vrienden kijken op verschillende manieren terug op hun jeugd. Brian heeft in zijn geheugen een gat van vijf uur omdat hij ontvoerd is door aliens. Maar wat is er echt gebeurd? Neil herinnert zich zijn pure relatie met zijn honkbaltrainer, maar was die wel zo puur?

De film heeft sterke rollen van Joseph Gordon-Levitt en Brady Corbet, waarbij Araki zich vrijwel altijd beperkt tot hun gezichtspunt, waardoor ook de toeschouwer lang in verwarring blijft over wat er nou werkelijk plaatsgevonden heeft. Wat Mysterious Skin zo gedurfd maakt, is de manier waarop er met een nauwelijks veroordelende blik wordt gekeken naar een gevoelig onderwerp als pedofilie.

André Waardenburg