Vast staat dat Mancini tactisch geniaal is

DAVID: Dat had ook jij niet verwacht, he? Manchester United 1 Manchester City 6?

SIMON: Nee, dat ik had ik niet op mijn formulier ingevuld. Maar welke les trekken we hier uit?

DAVID: Einde van een tijdperk, toch? Of misschien het begin van een tijdperk. Vast staat in elk geval dat de City-trainer Roberto Mancini geniaal is. In de tactische strijd met Alex Ferguson trok hij aan het langste eind.

SIMON: Wie zegt dat?

DAVID: Ehh, City-fans. De media. Ik bedoel, de kalme hand van Mancini heeft een verzameling individualisten tot een team gesmeed. En zondag was zijn tactiek briljant. Hij had heel goede middenvelders, fantastische verdedigers en briljante aanvallers.

SIMON: Tsja, ik weet niet of we Mancini als doorslaggevende factor kunnen aanwijzen.

DAVID: Vergeet ook niet hoe vastberaden hij was tegenover Carlos Tevez! Tevez wilde zich tegen Bayern niet warmlopen (of wel, afhankelijk van wie je gelooft), en Mancini zei meteen: ‘Dat kan niet!’ Dat noem je pas psychologie.

SIMON: En het oliegeld van City dan?

DAVID: Met geld alleen kan je geen winnend team kopen.

SIMON: Jawel. Heb je mijn boek met de sporteconoom Szymanski niet gelezen?

DAVID: Ehh ….

SIMON: Waarin we bergen echte voetbaldata bestuderen – bijvoorbeeld salarissen en ranglijstposities van Engelse en Italiaanse clubs gedurende een aantal decennia…..

DAVID: Wat heeft dat er nou mee te maken?

SIMON: Waaruit blijkt dat spelerssalarissen bijna in hun eentje het succes van clubs voorspellen. De correlatie tussen je salarisbudget en je ranglijstpositie, gemiddeld genomen over een jaar of tien, ligt rond de 90 procent. Het werkt iets minder goed in Nederland, want goede spelers weigeren hoge aanbiedingen van Ajax of PSV, omdat ze niet in de eredivisie willen spelen. Maar waar het op neer komt: voetballers beslissen wedstrijden. De coach speelt amper een rol.

DAVID: En teamgeest dan? Motivatie? Trainerstactieken?

SIMON: Over het algemeen zeg ik: irrelevant. Goede voetballers voetballen goed omdat dat in hun belang en hun natuur ligt. En de belangrijkste tactische beslissingen worden door spelers op het veld genomen.

DAVID: Ach man, Mancini is de nieuwe meester. Hij straalt wijsheid en rust uit. En tijdens wedstrijden draagt hij een City-sjaal. Zoiets stimuleert voetballers. Bovendien was hij zelf topvoetballer. Van hem nemen ze eerder iets aan.

SIMON: Onze cijfers wijzen op nul correlatie tussen succes als voetballer en succes als trainer.

DAVID: Oké, wat is volgens jouw zogenaamde ‘onderzoek’ dan wel de rol van een coach?

SIMON: Zo’n tien procent van coaches laat zijn spelers inderdaad beter spelen – types als Ferguson en Hiddink. Een aantal – Bryan Robson bijvoorbeeld – zorgt ervoor dat de spelers minder gaan presteren. Maar het gros doet eigenlijk niets. Kijk naar FC Twente de laatste jaren: van Fred Rutten naar Steve McClaren naar Michel Preud’homme en nu Co Adriaanse: met bijna ongewijzigde uitslagen. Spelers winnen of verliezen wedstrijden. Een coach is ervoor om een coach te acteren.

DAVID: Acteren?

SIMON: Eruitzien als een leider. Wijzen. Roepen. Charismatisch kijken. Het haalt niets uit, maar het ziet er goed uit op tv. Die mannen zijn machteloos. Eigenlijk zijn ze de toeschouwers met het slechtste uitzicht op het veld.

DAVID: Ik kijk graag naar José Mourinho. Hij lijkt op Alain Delon in Le Samouraï, maar dan zonder hoed.

SIMON: Ik vind hem meer de psychopathische tienergangster Pinky in Brighton Rock. Zag je hoe hij laatst die man zijn oog eruit wilde prikken?

DAVID: Mancini is als één van die Italiaanse tv-detectives die in één enkele uitzending voor zijn oude moeder zorgt, de vrouwtjesdetective versiert, én de misdaad oplost! Hij heeft schitterend haar, dat moet je toegeven.

SIMON: Toch vermoed ik dat City meer baat heeft bij de hoogste spelerssalarissen van Engeland.

DAVID: Volgens jou zou City ook bovenaan staan als jij of ik de trainer was?

SIMON: Als ik het was wel, ja.

Simon kuper en david winner