Ritueel slachten is geen wet waard

We knallen dieren mechanisch af, in razend tempo. Maar inderdaad, maak je druk om die rituele slacht, schrijft Abram de Swaan.

Butcher With Bloody Apron In Slaughterhouse SCANPIX

De dierverwerkende industrie vermaalt en versnijdt alleen al in Nederland jaarlijks tientallen miljoenen levende wezens tot korrels, plakjes, repen, poeder, tot sticks, filets, entrefilets, contrafilets, frikandel, zure zult en pens. Dat is nou eenmaal zo. Eigen soort eerst. Moeten de mensen soms elkaar opeten?

De dierspecie wordt vóór de eindbewerking aangelengd met antibiotica en hormonen die de menselijke afweer ondermijnen en de klieren ontregelen. De zeespiegel stijgt, maar de bodem stijgt mee door alle varkensstront, het grondwater verzuurt en verzilt door de koeienpis en de lucht wordt verpest door de veescheten.

De levende wezens en wezentjes die wel kunnen bewegen maar niet kunnen praten worden aan de lopende band in razend tempo mechanisch afgeknald en verwerkt tot klaargestanste dierenresten. Dat is humaan. Daar merken ze niets van en je hoort ze er nooit over.

Geregeld moet een partij dieren worden doorgedraaid. Pas nog moesten enige duizenden ganzen vergast worden omdat ze te hoog vlogen of te hard gakten. Dat zal ze leren. Een paar maanden tevoren waren tienduizenden besmette geiten ‘geruimd’ (vakterm). Nog weer een jaar terug werd een miljoen varkens vernietigd omdat ze ook al niet lekker waren. Al die lieve dieren werden daardoor uit een benard bestaan verlost en voor erger leed behoed.

Tenhemelschreiend, echter, is de barbaarse wijze waarop moslims en joden onnozele levende wezens onthalzen op het scherp van de snede. De ‘rituele slacht’ (je ziet ze al rond de kookpot dansen) is zo’n restant van voorvadergeloof. Daaraan wordt nu paal en perk gesteld.

Het is niet de eerste keer dat in Nederland een eind gemaakt wordt aan de rituele slacht. In de jaren dertig was het een voornaam programpunt van extreme Nationaal Socialisten, een beweging die de dierenliefde hoog in het vaandel voerde. Een van de eerste maatregelen van de Duitse bezetter was een verbod op het ritueel slachten. Daarmee werd toen voor het eerst een halt toegeroepen aan de voortschrijdende judaïsering van Nederland die naderhand krachtdadig werd teniet gedaan.

Dit is maar een herinnering, geen argument. Onder Hitler bouwden de Duitsers met groot elan aan hun Autobahnen, maar dat mag ons er niet van weerhouden om nog maar eens een snelweg aan te leggen. En toch, niet iedere dierenvriend is zo’n goed mens als Marianne Thieme of anders Geert Wilders, die met het slachtverbod de voortschrijdende islamisering van Nederland wil bestrijden.

Niet iedereen heeft ook het hondse lef om joden en moslims hun manier van dierendoden te ontzeggen terwijl ondertussen dag in dag uit miljoenen schepsels bedrijfsmatig worden afgemaakt.

Dat is een gotspe.

Wat een betweters, wat een huichelaars, wat een onverbeterlijke gelijkschakelaars, die in deze tijden van economische ophef en politieke beroering niets beters weten te verzinnen dan de slacht met het mes per wetsartikel te vervangen door de dood met de slagpen. Ik twijfel niet aan hun liefde voor geit, schaap en gans, helemaal niet als die hun de buitenkans biedt om in het geniep de andersgelovige medemens te treiteren.

Het kan best zijn dat dieren in hun laatste seconden nog meer lijden door een halssnede dan door de pen die hun in de hersenpan geschoten wordt. Helemaal zeker is dat niet. Rabbijnen, imams en dierdodingsdeskundigen zouden nog eens moeten overleggen hoe het beter kan.

Het is kortom, een kwestie van proportionaliteit: tegen de achtergrond van de mateloze industriële vernietiging van dierenlevens is het mes niet of nauwelijks wreder dan de slagpen, en wordt het maar heel beperkt toegepast. De kwestie is geen wet waard. Maar zo’n wetsontwerp is in de Tweede Kamer al aanvaard. Straks komt dit wangedrocht ter stemming in de Eerste Kamer, waar wijze senatoren het onverbiddelijk zullen afwijzen. Althans, dat mag je verwachten. Traditionele moslims en joden hechten aan hun gebruiken. Laat ze. Gun hun hun klein verschil zoals ook alle anderen hun klein onderscheid gegund is.

Abram de Swaan is socioloog en eet zo min mogelijk vlees, koosjer of niet.