Gaddafi is dood en ik heb nog een outfit nodig

Deze week riep maandblad Opzij topbelegger Angelien Kemna uit tot machtigste vrouw van Nederland. Hoofdredacteur Margriet van der Linden weigerde dat vooraf bekend te maken. „Een vroege exit vraagt om problemen.”

Europa, ,Nderland, Amsterdam, 24-10-2011.Margriet van der Linden, hoofdredacteur van het feministische maandblad Opzij.. Foto Evelyne Jacq. Evelyne Jacq

Donderdag, 20 oktober

De wekelijkse redactievergadering. Minus art director Anke Revenberg: zij heeft een prijs gewonnen en mag naar een graphic designfeest in London. Anke heeft het logo van Opzij gemaakt; moeiteloos werd bijna drie jaar geleden het tientallen jaren oude door het nieuwe vervangen.

We praten lang over prostitutie. Wethouder Asscher in Amsterdam strijdt tegen misstanden en uitbuiting op de Wallen. Volgende stap: klanten beboeten? BTW-verhoging? Helemaal verbieden? Bij de redactie leidt dit tot een verhit debat. Maar als het gaat om gedwongen prostitutie en vrouwenhandel: hoe kunnen we toestaan dat iemand tien keer per dag verkracht wordt?

We nemen nog even het programma van het 100 machtige vrouwen event door. Dan neemt de nieuwsdag een opgewonden wending: Gaddafi gepakt. Even later wordt zijn dood gemeld. Ik moet ook nog een outfit voor maandag. Geen sluitpost in mijn beleving. Ik zoek het graag bij elkaar, maar dat kost veel tijd. Ook Jan, mijn kapper, en visagist bellen voor maandag. ’s Avonds met Kitty, mijn vrouw, eten bij Balthazar.

Vrijdag

Maria Henneman, jurylid van de lijst van 100 dit jaar, belt. We nemen persrichtlijnen door en ik mail de andere juryleden voor de zekerheid. WNL wil voor Vandaag de Dag van maandag alvast een voorschot op de lijst. Volgens de voxpop zeggen veel mannen op de vraag wie de machtigste is: mijn eigen vrouw. Geen grootse vergezichten, maar ergens hebben ze gelijk. Vrouwen nemen sowieso de meeste beslissingen thuis.

Indre Makaveckaite van het European Institute for Gender Equality mailt, of ik volgende week naar hun bijeenkomst in Vilnius kom. Eerder was ik in Berlijn, waar we met verschillende organisaties discussieerden over Europese genderissues. Heel erg nuttig, maar ik vrees dat het niet gaat lukken.

Drie persberichten klaargezet voor maandag. Eerste probeersels van de speech voor maandag op papier. Einde dag maak ik thuis erwtensoep naar recept van mijn grootmoeder, die dit weer heeft overgebracht op mijn moeder, die het weer, etc. Geuren en smaken van mijn jeugd. ’s Avonds wint collega Johan Derksen, die deze maand in Opzij bekent van vrouwen met gemillimeterd haar op platte schoenen te houden, de ring.

Zaterdag

Krantendag. De woorden van professor Baud in Het Parool maken indruk, zoals eerder deze week die van Hedy d’Ancona dat deden. Ze reageren op de eventuele aanwezigheid van vader Zorreguieta bij de kroning van Willem IV. De vrouwenbeweging maakte zich in de jaren 70/80 sterk voor de Dwaze Moeders. Baud merkt nog eens op dat het voormalig lid van het regime-Videla in geen enkel opzicht excuses heeft gemaakt, in welke vorm die ook kunnen opduiken, maar in ieder geval niet in het breedzwaaiend verschijnen op de rode loper van het Concertgebouw.

We kijken naar Jan Jansen, een leven vol schoenen, een documentaire van Kitty Kooring; nu al voor de derde keer op tv. Ontroering bij het zien van deze lieve vriend, die droomde dat er iemand in Nederland was die nog veel mooiere schoenen maakte, tot hij wakker werd en de schoenen uit de droom ging maken. Jan heeft mijn voet gebruikt als model voor een paar schoenen dat Máxima inmiddels van hem heeft. De bamboe-schoen onder andere.

’s Avonds eten bij vrienden Dominique en Annet. Ze hebben een hond geadopteerd uit Spanje, ene Pablo. Hij loopt weifelend maar is vooral heel lief. De oude teckel Rocky kijkt ons vanuit zijn crib af en toe wat verwijtend aan. In de eerste vrieskou naar huis.

Zondag

Het pak voor het feest van morgen wordt gehaald bij Joline Jolink, die via twitter meldt dat het klaar hangt, en dan gaan we naar ’t Gooi om bij mijn schoonouders Ajax-Feyenoord te kijken. Greetje is aan het schilderen in haar atelier; dan voetbal. Ik zeg het niet hardop in dit Ajax-gezin, maar stiekem ben ik voor Feyenoord. Dat krijg je als je onder de rook van Rotterdam bent opgegroeid en ’s zondags, als de wind goed stond, het legioen in de Kuip hoorde juichen. Schoonvader Gerard is ook niet blij met Ajax. Vertonghen moet er uit – hij heeft het nog niet gezegd of Vertonghen kopt raak.

We vergeten de klassiekerige draak en gaan in het bos wandelen. Rood met witte stippen paddestoelen, kastanjes, helgroen mos. Allemaal even mooi. Daarna haring met champagne.

’s Avonds kijken we naar Kwestie van Kiezen, waarin Rick Nieman Eva Jinek uit de tent wil lokken. Het gaat over economische zelfstandigheid van vrouwen. Een paar keer zegt Rick: „Er zullen vrouwen zijn die nu op de bank zitten en denken: die Eva heeft makkelijk praten, want die heeft de rijke Bram.” Ik zit toevallig op de bank, maar denk dat niet. Sacha de Boer vast ook niet.

Maandag

Als ik het pand van de Weekbladpers aan de Raamgracht binnenloop, word ik door collega’s aangesproken: vanavond is het zover! Her en der op de redactie hangen jurken, topdrukte bij redactieassistent Mieke en bij Ruby van de marketing. De pers wil de naam van de machtigste vrouw van Nederland onder embargo.

Angelien Kemna, hoofd beleggingen van pensioenfonds APG, weet al een paar weken dat zij het is. Ik print mijn verhaal en hoor op de voicemail van Claudia de Breij dat ze even onder de zonnebank gaat. Claudia, columnist van Opzij, treedt vanavond op.

Twee uur later zie ik bij de deur een enorme rij. Binnen zindert het. Debatten, speeddaten, persoonlijke consults, de topvrouwen van onze lijst, muziek, een twitterfountain, fotografen, radio- en tv-ploegen, Claudia, drank, happen, het is er allemaal. Rond tien uur staat Angelien Kemna, de vrouw van 280 miljard, die de pensioenen belegt van 4,5 miljoen Nederlanders, met een glas en bloemen op het podium. Tot middernacht blijven honderden vrouwen in Felix Meritis bij elkaar. Ik probeer met iedereen te praten. Dan sneak ik er tussenuit en vergeet onze goody bag.

Dinsdag

Vroeg op voor radio-interview, daarna per auto naar BNR. Altijd leuk om bij oud-collega’s aan te schuiven. In de gang feliciteert hoofdredacteur Paul van Gessel mij met de ‘uitstekende keuze’. Met Paul van Liempt praat ik in de studio over vrouwen en macht, waar Opzij onderzoek naar heeft laten doen. In het kort: vrouwen die macht willen, worden sympathiek gevonden als ze daarbij zeggen iets te willen betekenen voor anderen. Terug op de redactie zoeken andere media contact met Angelien Kemna. Ze laat zich liever niet interviewen, zeker niet over haarzelf in deze tijd van crisis. Wie meer over haar en haar werk wil weten, moet (ja, heel flauw) Opzij kopen. Daphne en Femke zitten witjes tegenover elkaar. Na de broodjes falafel zouden ze liefst even op de grond liggen. De vloerbedekking uit de tijd van Dolle Mina weerhoudt hen daarvan.

Woensdag

Titeloverleg. En aangezien dat overleg alleen uit vrouwen bestaat noemen we dat onderling? Enfin.

Napraten, de enthousiaste verhalen, de verbeterpuntjes, de eerste aanzetten voor volgend jaar. In februari wacht het Opzij Vrouwenboekenfestijn. Dat belooft een avond te worden waarop tout schrijvend/lezend/vrouw bij elkaar wordt gebracht.

Interview met de Iraanse (!) radio over vrouwenrechten in Libië. Waarom is het Westen zo weinig oplettend als in voormalige dictaturen zomaar wordt teruggegrepen op de sharia en wetgeving die met name mannen goed uitkomt? In mei was ik bij een vrouwenconferentie in Kairo. De wil is er, de vrouwen willen, maar andere, beter georganiseerde krachten zijn er ook. We blijven berichten.

’s Avonds komt vriendin Mercedes bij ons aan de keukentafel. Onze vrienden zijn voor mij als familie. Ik beweer dat de calvinistische volksaard ervoor zorgt dat Nederland een relatief laag begrotingstekort heeft. Is die doe-maar-normaal-inslag toch nog ergens goed voor.

Donderdag, 27 oktober

Journalistiek is een 24-uursbaan en de iPad is daarin cruciaal geworden. Vanaf het wakker worden lees ik iedere dag wat ik kan; binnen- en buitenlandse kranten, sites, twitter. Op de eurotop is een akkoord over het crisisplan bereikt, Silvio Berlusconi kijkt naar de billen van de Deense premier. Ondertussen sms’t de eindredacteur van Eva Jinek op Zondag of ik in het programma wil komen.

Volgend jaar bestaat Opzij 40 jaar. Binnenkort komt een serie op tv over de perikelen op de redactie van een vrouwentijdschrift. Volgens de makers losjes gebaseerd op LINDA. en Opzij. Ik weet nu al dat de werkelijkheid de fictie ruimschoots overtreft.