Waar men een boek verteert

De week van het moestuinboek van Michelle Obama en een uitputtende literaire inventarisatie van de voor- en nadelen van lezen op de wc.

Na lezing dient een boek verteerd te worden, en vergeeft u mij dan ook als deze rubriek voor een keer een wat plastische vorm aanneemt. Het was namelijk de week van het spijsverteringsstelsel. Om bij het ene uiteinde te beginnen: van het afgelopen voorjaar op de London Book Fair al aangekondigde boek van Michelle Obama is nu de titel bekend gemaakt. American Grown, How the White House Kitchen Garden Inspires Families, Schools and Communities gaat in april verschijnen bij Crown Publishers. In Nederland kocht uitgeverij Karakter de rechten al op de LBF, voor ‘een mooi bedrag van vijf cijfers en vier nullen,’ aldus Francis Wehkamp van de uitgeverij in Boekblad. Crown toonde alvast het voorplat, waarop Michelle Obama met een uitpuilende groente- en fruitmand – kennelijk is de grond bij het Witte Huis zo vruchtbaar dat er tegelijk sinaasappels, paksoi en aubergines groeien.

Daartoe aangespoord door de allengs sterker wordende alternatieve voedselbeweging in de VS, met voorop journalist Michael Pollan, auteur van de bestsellers The Omnivore’s Dilemma en Een pleidooi voor echt eten, legde Michelle Obama in 2009 met scholieren een moestuin aan bij het Witte Huis. In het boek beschrijft ze haar eerste jaar als tuinier en spoort ze Amerikanen aan hetzelfde te doen als zij.

Aan het andere uiterste van het spijsverteringskanaal treffen we de uitgebreide verslaglegging in The Guardian van de onderzoeksresultaten van de Israëlische gastro-enteroloog Ron Shaoul. Sinds 2008 doet hij onderzoek naar de eventuele schadelijke gevolgen van lezen op de wc, een gewoonte, aldus Shaoul, die vermoedelijk zo oud is als de uitvinding van het boek, maar nooit eerder werd onderzocht. Shaoul hield enquêtes onder bijna vijfhonderd mensen. 64 procent van de mannen en 41 procent van de vrouwen gaf toe op de wc te lezen.

Shaoul publiceerde zijn onderzoek in 2009, maar The Guardian ging deze week na wat schrijvers er zelf eigenlijk van dachten. Staatsman Lord Chesterfield (1693-1774) las graag Horatius op de wc. Henry Miller hield vol dat de plee de beste plek was om Joyce’ Ulysses volledig te appreciëren. Voor Rabelais was volgens Miller een schijthuisje op het platteland het meest geschikt. Volgens deskundigen is lezen op de wc overigens niet schadelijk, mits de handen goed worden gewassen. Bacteriën houden het op een e-reader langer uit dan op papier. Shouan constateert dat lezenden wel langer op de wc blijven zitten en daardoor eerder last kunnen krijgen van aambeien.

Last van haar ogen kreeg daarentegen het jurylid van de Booker Prize dat in The Telegraph verslag doet van de zeven maanden waarin ze 138 boeken moest lezen. Blijkt dat elk lid van de Booker-jury alle boeken leest. De vijf leden van de AKO-jury kregen 408 boeken voor hun kiezen. Zij hadden een jaar de tijd, maar lazen niet allemaal ieder boek. Elke roman werd wel door twee mensen gelezen. Wat de AKO-jury het beste heeft verteerd, blijkt maandag aanstaande als de prijs wordt uitgereikt.