Neutronenbom

I n de vaudeville rond Ajax valt om de zoveel tijd de naam van Hiddink. „Alleen Guus kan Ajax nog uit het moeras trekken,” is een veel gehoorde bede. De slijmerige Cruijffvazal, Keje Molenaar, uitte zijn diepe teleurstelling dat Hiddink met Turkije nog een rondje moet draaien voor EK-kwalificatie.

Ondraaglijk oponthoud.

Guus zwijgt nog even over Ajax. Hij laat zijn toekomstplannen niet doorgronden. Verkeerde inschatting: juist in dat zwijgen schuilt de verdenking dat hij ontmaskerd wordt als de nobele huurling van Cruijff. Dat de twee dikke vrienden zijn, weet iedereen. Dat de Turkse bondscoach resideert in een schitterende stulp in Amsterdam ook. Maar waar zou het voetbalhart van Guus zijn? Jarenlang wist je: bij PSV. Nu hoor je de Achterhoeker nooit over Eindhoven. Waar alles begon. Waar hij historie schreef als coach. Waar hij het Nederlandse voetbal internationaal aanzien gaf.

PSV nu dan als blinde vlek?

Ik kan niet geloven dat Hiddink het gezicht van Ajax zou worden. Dirigent met Cruijff als bijsluiter? Guus is wel vaker een wonder van souplesse gebleken, maar zoveel existentiële uitruil kan hij niet verzinnen. Daar is hij te eigengereid voor. Je kan perfect vanuit AZ van de ene op de andere dag bondscoach van Kameroen worden, maar als PSV-legende muteren in boegbeeld van Ajax ligt iets gevoeliger.

Wat voor leven heb je dan nog?

Eerst moet je door een hel: ledenraad, verzoeningscommissie, raad van commissarissen, Piet Keizer, Sjaak Swart, Freek de Jonge. Voor het zo ver is ben je vijf jaar verder, en Guus is de zestig voorbij. Dan huppel je niet zo gauw van de ene sekte naar de andere.

Vergeleken met De Toekomst is Sirte een kuuroord. Kwartiertje goddelijke verschijning van JC en het was weer raak. Wat overbleef waren loopgraven. Waarin vijftien trainers het commando van de guerrilla overnamen. Vijftien! Onder hen Frank de Boer. Als gewapend beton gingen ze achter Cruijff staan. Geen doorkomen aan voor de RvC. Ajax-trainers houden zich niet meer bezig met vleugelspitsen, mandekking en knijpen – zij voeren oorlog. Dat zie je af aan de jeugd van Amsterdam en omstreken. Tegen ouders met nog enig pedagogisch plichtsbesef zou ik zeggen: berg je op De Toekomst.

In zijn reactie op de gelekte brief van collega’s sprak commissaris Cruijff „over dat soort mensen die altijd halve waarheden spreken.”

Dat soort mensen!

Proef de woorden, en je denkt onwillekeurig aan een etnische zuivering. Of toch aan een drastische opruiming anderszins. Mosterdgas, wie weet. Nog één keer samen aan tafel zitten is uitgesloten. Deftig afscheid nemen van elkaar kan niet meer. Alleen Keje ziet het nog goed komen: „Johan zit nu in zijn knollentuin.” Weer dat miserabele flemen van een misdienaar. Ik hoorde hem denken: zat ik maar naast mijn maestro, desnoods geknield of geketend.

Het wordt kleffer en kinderachtiger. De oorlogjes worden nu per brief uitgevochten. Cruijff spreekt van een boek. En aan lezen heeft hij een hekel.

Van Basten is afgeserveerd als directeur. Marco is niet volgzaam genoeg, Cruijff koppelde zijn benoeming aan een adviesraad van geparachuteerde gunstelingen. Ook daar viel de naam Guus Hiddink.

Wantrouwen is nog het enige cement van Ajax. Zonder neutronenbom kom je daar niet meer van af.

    • Hugo Camps