Mauro-moet-weg-actie. Minister Leers krijgt steun op internet

Mauro Manuel bij actualiteitenprogramma Pauw en Witteman.

Zodra asielbeleid een gezicht krijgt, mobiliseert half Nederland zich rondom ‘het schrijnende geval’. Zelden staat een minister zo alleen, haspelend in woorden als ‘precedentwerking’ en ‘staand beleid’. Emotie versus ratio.

Die tijd is voorbij: de PVV is inmiddels een volksbeweging, de minister-president een VVD’er en de minister van Immigratie en Asiel een doorgewinterde rechtshandhaver. En zo kan het dat sentimenten tegen ‘het schrijnende geval’, in dit geval de uitgewezen asielzoeker Mauro Manuel (18), geen taboe meer zijn en óók hun uitweg vinden in een proteststem. Emotie versus emotie.

‘#Mauromoetweg’ heet de actie op Twitter, een reactie op de (veel populairdere) #mauromoetblijven-beweging. Ook zijn er petities in omloop, geïnitieerd door het blog Dutch Daily Reality News. “Mauro die hier al negen jaar woont dient snel te worden uitgezet naar Angola, want Mauro is Angolees”, zo begint het betoog. “Een Angolese jongen met een Angolese moeder en met Angolese familie, die een mooie toekomst tegemoet gaat in het weer veilige Angola. In Angola houden ze van voetballen en dat komt goed uit, want daar houdt Mauro van.”

PvdA-bewindsvrouw wilde Mauro in 2009 al weg

De opsteller meent dat Mauro “onder valse voorwendselen” naar Nederland is gekomen en dat zijn Nederlandse pleegouders “valse verklaringen” hebben afgelegd. “Steun de actie #Mauromoetweg op Twitter, schrijf bovendien brieven naar je volksvertegenwoordiger. Ga naar Facebook. Ga de straat op!”

Enkele Twitteraars die de actie steunen: Lex Raaphorst (bio: “Vrolijk rechts”), Ben Rijnbeek (“Hard With Style”) en Ineke Teunis (“Het is de tegenwind die de vlieger doet stijgen”). Aan populariteit wint ook de hashtag ‘mauromoetoprotten’. Afkeer van ‘links zielig doen’ krijgt een gezicht.

Hoewel, ook links kan streng zijn. Nebahat Albayrak, momenteel PvdA-Kamerlid, weigerde in 2009 om van haar discretionaire bevoegdheid als staatssecretaris van Justitie gebruik te maken. “Mauro weet sinds de onherroepelijke afwijzing van zijn asielaanvraag op 21 februari 2007 dat hij niet langer rechtmatig in Nederland verblijft en dat hij naar Angola zal moeten terugkeren”, schreef ze op 2 november dat jaar. Ook toenmalige minister van Justitie, Ernst Hirsch Ballin (CDA), stond daar achter. Hij is tevens verklaard tegenstander van de gedoogconstructie met de PVV.

Vorig schrijnend geval is nu advocate

In het hoofdcommentaar schaart NRC Handelsblad zich vandaag achter het Mauro-moet-blijven-kamp. “Mauro is acht jaar lang opgenomen in een Nederlands gezin, gehecht aan zijn  gastouders, vervreemd van zijn Angolese moeder, het Portugees verleerd, ingeburgerd in een Limburgs dorp en voorbereid op een toekomst hier. Uitzetting zou een tweede breuk in zijn leven vormen.” Deze krant vindt vooral dat Mauro te lang in het ongewisse is gehouden. “Wijsheid hier was eerder toegeven of eerder afwijzen. Nu is het echt te laat.”

Columnist Frits Abrahams schreef: “Inmiddels begrijp ik dat het om ongeveer 2.000 van zulke jongeren gaat. Niet niks, maar als we allemaal een dagje vakantie inleveren, hebben we het er zó uit. Dan houden we nog genoeg over voor een interessante groepsreis naar Angola. Wat we ervoor terugkrijgen, dat zijn 2.000 volmaakt ingeburgerde Nederlandse ingezetenen, inclusief zachte g of noordelijke knauwtjes, die tot op het bot gemotiveerd zullen zijn om er iets van te maken. Dat willen we toch zo graag?”

Het vorige ‘schrijnende geval’ dat veel aandacht trok was Taida Pasić, een Servisch-Kosovaarse die van voormalig minister Verdonk in 2006 moest vertrekken. Zij was destijds ongeveer even oud als Mauro nu. Haar VWO-examen legde ze af bij de Nederlandse ambassade in Sarajevo. Op een studievisum keerde Pasić later terug naar Nederland. Inmiddels is ze afgestudeerd in civiel recht en werkzaam bij een groot advocatenkantoor.