theater

De Misantroop

Bij Erik Whiens regie van Molières De Misantroop (1666) schuilt de humor in de taal. De acteurs laten de barokke zinnen met subtiele ironie gepast pedant de zaal inrollen, waarbij ze zich verwachtingsvol richten tot het publiek; kijk mij eens? Die speelstijl klopt precies. Sowieso sprankelt deze voorstelling van het spelplezier. Er zijn hilarische bijrollen, van in het bijzonder Mark Kraan als de ijdele maar onzekere Oronte, en Kirsten Mulder als Arsinoé: bekakt en kuis van buiten, maar onderhuids zinderend van geilheid. Sanne Den Hartogh is sterk als de steile mensenhater Alceste, en Alejandra Theus als Célimène steelt de show. Zij pakt iedereen in, zaal incluis. Ze flirt met het publiek, kirt, zwaait en lacht, en poseert als popzangeres. Célimène is een verleidster, en zeker niet feilloos, maar toont op het cruciale moment schuldbewustzijn en zelfinzicht. Dat maakt haar uiteindelijk sympathieker dan Alceste.

www.toneelgroepoostpool.nl

De Producers

De Nederlandse Producers is een vrolijk verhaal over een anti-musical, een show die Hitler moet vereren, omdat de producers denken meer te verdienen aan een flop dan aan een hit. De audities voor Hitler en de nazi-musical zelf zijn geestig en goed gedaan, met danseressen met bierpullen en pretzels als grote heupstukken. Dick van den Toorn is uitstekend als uit zijn jurk puilende regisseur en later als Hitler. Het verhaal en de liedjes buiten de Duitse musical om zijn minder dwingend. Zo eenvoudig is het nog niet om succes te kopiëren.

www.musicaldeproducers.nl

De cultuuroptimist

Vincent Bijlo heeft in zijn veertiende programma niet aan scherpte verloren. De cultuuroptimist is een raamvertelling over een treinreis naar een congres over kunstmatige intelligentie: „Daar is de laatste tijd veel behoefte aan.” Onderweg maakt hij niet alleen grimmige grappen over de NS („vooral geroemd om de kwaliteit van haar bussen”), maar houdt ook spitse tirades over smartphones en vertelt een teder verhaal over een romance in het blindeninstituut uit zijn jeugd.

www.vincentbijlo.com

Onze Paus

Wat theatercollectief Wunderbaum met de toneeltekst Onze paus van Arnon Grunberg heeft gedaan, dwingt groot respect af. Het stuk is geschreven als een reeks sketches, maar door een uitgekiende mise-en-scène en voortreffelijk spel dat soms clownesk is maar toch aan de personages psychologische diepte weet te geven, ervaart de toeschouwer Onze paus als een geleidelijk in intensiteit toenemende boze droom. Toch valt er bijna twee uur lang veel te lachen.

www.wunderbaum.nl

Het Gouden Ei

Léon van der Sanden vond voor zijn toneelbewerking van Het Gouden Ei (Tim Krabbé, 1984) weliswaar een slimme vorm, maar qua spel hapert het nogal. Victor Löw als Rex is immer in de overdrive, hij piept en jankt, schreeuwt en hijgt – het is allemaal veel te veel van het goede. Tegenspeelsters Nienke Römer en Margo Dames blijven mooie meisjes van bordkarton. Uitzondering is Peter Tuinman, die slechterik Raymond een verontrustende veelkantigheid geeft.

www.kotheaterproducties.nl