Te weinig bravoure

klassiekDaniel Barenboim (piano) en Staatskapelle Berlin o.l.v. Pierre Boulez: Franz Liszt, Pianoconcerten ***

Bij Daniel Barenboim denken we aan serieuze muziek, vooral aan Beethoven en Wagner. Met zijn opname van de twee virtuoze pianoconcerten van Franz Liszt heeft hij dan ook een speciale bedoeling: aantonen dat deze werken heel wat meer te bieden hebben dan bravoure alleen.

In zijn spel doet Barenboim er alles aan om oppervlakkigheid te vermijden. Hij verandert ijle klankguirlandes in expressieve melodieën waarin elke noot telt; het effect van tremoli, glissandi en andere typisch lisztiaanse geluidseffecten zwakt hij af ter accentuering van de grote lijn; daverend octavenwerk wordt door gedrukte tempi systematisch ingetoomd. Het resultaat is een zeldzaam serieuze, ‘Duitse’ Liszt, die inderdaad in niets aan ‘platte virtuositeit’ doet denken.

Maar is Liszt hiermee gediend? Blinken zijn pianoconcerten niet juist uit in hun subtiele afwisseling van humor, virtuositeit en charme? Het is moeilijk geen opluchting te voelen op de schaarse, maar heerlijke momenten dat Barenboim zijn antivirtuoze aanpak even vergeet en ‘per ongeluk’ betovert met briljante oppervlakkigheid.