Staande beleid

Nu er een Europees akkoord is over de schuldencrisis, hoeven er nog maar twee knopen te worden doorgehakt voordat we rustig kunnen verder leven: de knoop-Mauro en de knoop-Cruijff. Wat te doen?

Laten we niet zo lang aarzelen als Merkel en Sarkozy deden, hoewel ze al weken wisten waar ze ongeveer zouden uitkomen. Sarkozy zal ik overigens missen in de nieuwsbulletins. Al dagen geeft hij aanschouwelijk onderricht in de kwestie: hoe charmeer ik als man een vrouw tegen wie ik een zekere weerzin voel? Hij doet het goed: vriendelijk, maar niet kruiperig, aanrakinkjes waarbij de hand nooit te lang – laat staan Strauss-Kahnachtig – op een bepaald lichaamsdeel blijft rusten.

Voor de oplossing van de twee grootste problemen die het huidige Nederland teisteren, kom ik tot deze bondige formulering: Cruijff weg, Mauro blijft.

In het geval van Mauro krijg je steeds te horen dat, om met de Blonde Gedoger te spreken, een tsunami van nieuwe Mauro’s over Nederland zal spoelen als we die jongen niet naar Angola terugsturen. Inmiddels begrijp ik dat het om ongeveer 2.000 van zulke jongeren zal gaan. Niet niks, maar als we allemaal een dagje vakantie inleveren, hebben we het er zó uit. Dan houden we nog genoeg over voor een interessante groepsreis naar Angola.

Wat we ervoor terugkrijgen, dat zijn 2.000 volmaakt ingeburgerde Nederlandse ingezetenen, inclusief zachte g of noordelijke knauwtjes, die tot op het bot gemotiveerd zullen zijn om er iets van te maken. Dat willen we toch zo graag?

„Jamaar het is staande beleid”, pruttelde CDA-prominent Onno Ruding gisteravond steeds bij Pauw & Witteman tegen de stiefmoeder van Mauro, die dat vergeten was te zeggen tegen Mauro toen hij haar acht jaar geleden werd ‘aangeboden’.

„Mijn ouders hebben me op het vliegtuig gezet, mag ik bij u blijven, mevrouw?”

„Nee, Mauro, neem nog wat ranja, maar dan moet je op huis aan, want het is staande beleid dat…”

Sietse Fritsma, het Friese knechtje van Wilders, heeft gezegd dat hij ook wel begrijpt dat het allemaal „niet leuk” is voor Mauro. Voor een vooraanstaand Kamerlid van de PVV is dit een blijk van compassie dat aan opstandigheid ten opzichte van de leider grenst. Ik zie Wilders al verbijsterd naar zijn mobieltje grijpen, alsof het een revolver is.

„Zeg, Fritsma, wat krijgen we nou? Heb je dat werkelijk zó gezegd of is het weer een verzinsel van de linkse grachtengordelmedia?”

„Sorry, Geert, ik bedoelde te zeggen dat ik me zou kunnen voorstellen dat Mauro niet in schaterlachen is uitgebarsten toen hij hoorde …”

„Jij hoeft je helemaal niks voor te stellen, Fritsma, want zélf stel je eigenlijk ook helemaal niks voor. Je hoeft alleen maar te doen wat ik zeg, ja? En heb jij mij ooit horen zeggen of iets wel of niet leuk is voor een allochtoon?”

Voor Mauro hangt nu alles af van het CDA, waar ze in alle hoeken en gaten van hun Haagse fractiekamer wanhopig gaan speuren naar restjes christelijk geweten. Is er nog iets van over of heeft Maxime werkelijk álles opgeruimd? Het gevaar blijft bestaan dat, zodra ze iets gevonden hebben, de deur openzwaait en Verhagen en Leers binnentreden met een nors en onwrikbaar: „Staande beleid.”

In dat geval mag ik alleen maar hopen dat mét Mauro ook Johan Cruijff op het vliegtuig naar Afrika wordt gezet. Dat Nederland zo langzamerhand naar zijn mallemoer gaat, is tot daaraan toe, maar Ajax? Dat gaat te ver.

    • Frits Abrahams