Schaatsen op ijsblokjes

Robin Rhode: Probables T/m 19 nov in Galerie Fons Welters, Bloemstraat 140, Amsterdam. Inl: fonswelters.nl ****

Op zesendertig foto gooit een zwarte man in pak, aktetas in zijn hand, twee in krijt getekende dobbelstenen tegen een donkere muur. Steeds is de uitkomst anders, en steeds probeert de man het opnieuw. Dat doet hij door de dobbelstenen uit te vegen, nogmaals te tekenen en weer vast te leggen op een foto. Het is kinderlijk eenvoudig, dit spel met de denkbeeldige dobbelstenen. Maar het is ook een prachtige metafoor voor het leven zelf en de kansen die je op je pad kunt tegenkomen.

36 Ways a Dice Can Roll is een nieuw werk van de Zuid-Afrikaanse kunstenaar Robin Rhode, die nu zijn eerste Nederlandse solotentoonstelling heeft in Galerie Fons Welters. Rhode (1976) is een aanstormend talent in de kunstwereld, die internationaal al veel lof kreeg voor zijn energieke, tussen performance- en graffitikunst in laverende werken. De kunstenaar, die in Berlijn woont, werkt met vluchtige materialen als krijt of houtskool en gebruikt de straat als zijn schilderdoek. Vervolgens gaat hij met die voorstellingen aan de haal. In The Stripper (2004) bijvoorbeeld, ‘jatte’ Rhode de wieldoppen en portieren van een op de muur getekende auto. In He Got Game (2001) speelde hij een virtueel potje basketbal tegen een achtergrond van krijtstrepen.

Voor zijn nieuwe werk Rocks (2011), gebruikte Rhode een materiaal dat zo mogelijk nog vluchtiger is: ijsblokjes. In deze stop-motionfilm tracht een zwarte man op schaatsen tevergeefs een pad van ijs voor zichzelf neer te leggen. Maar in de brandende zon smelten de blokjes ijs zodra ze het asfalt raken, en dus strandt de man steeds weer. Bovendien heeft de ijsbaan de vorm van een acht, dus erg ver zou hij sowieso niet zijn gekomen.

Ook hier staan de ijsblokjes ongetwijfeld symbool voor iets veel groters – voor het geploeter van de (zwarte? Zuid-Afrikaanse?) man die tracht zijn hoofd boven water te houden bijvoorbeeld. De manier waarop Rhode met eenvoudige middelen toch een serieuze sociale boodschap weet over te brengen, doet sterk denken aan het werk van de Belg Francis Alÿs. Beiden zijn meesters in het maken van miniatuurtjes die, speels en ernstig tegelijk, iets vertellen over ons vergeefse bestaan.