Rintje Tobias is jarig

Vandaag is Tobias jarig. Op school mag hij trakteren op knakworstjes en vanmiddag is er een feestje bij hem thuis. Iedereen neemt natuurlijk een cadeautje mee, Rintje en Henriette ook. Omdat ze zijn beste vrienden zijn willen ze een heel bijzonder cadeau geven. Ze hebben er wekenlang aan gewerkt.

Samen met de oma van Rintje hebben ze een trui gebreid voor Tobias. Die kan hij dragen als het straks heel koud wordt in de winter.

Rintje en Henriette konden helemaal niet breien maar oma heeft het ze geleerd. Ze heeft laten zien hoe je met wol een pen op moet zetten, en hoe je daarna verder moesten breien.

Daarbij heeft oma ze een liedje geleerd waarmee je goed kon onthouden hoe het ging:

‘INSTEKEN, OMSLAAN, DOORHALEN, AF LATEN GAAN!’

Als je met de wollen draad het liedje maar steeds volgde, dan kreeg je vanzelf een lapje van wol. Oma hield het goed in de gaten en ze hielp bij de moeilijke stukken. Voor een trui moet je heel goed kunnen breien. Maar de rechte stukken konden Rintje en Henriette al heel goed zelf.

‘Willen jullie er nog een tekst op?’ vroeg oma toen de trui bijna klaar was. ‘Misschien zijn naam?’ zei Henriette. ‘Dat is een beetje saai’, zei Rintje. ‘Ik heb een veel beter idee. We zetten er op ‘IK BEN GEEN WORSTJE!’ Dan wordt hij nooit meer gepest!’

‘Goed idee’, zegt oma. Met blauwe wol borduurt ze heel mooie letters op de trui. ‘Zo’, zegt oma als ze klaar is. Ze houdt de trui omhoog. ‘Is het mooi geworden?’

Rintje en Henriette beginnen heel hard lachen. Ze rollen over de grond.

‘Wat is er? Wat is er?’ vraag oma verbaasd. Ze draait de trui om en kijkt naar de tekst.

Nu moet zij ook heel hard lachen. ‘Wat dom van mij’, zegt ze. ‘Ik ben de g van geen vergeten!’ Nu staat er: IK BEN EEN WORSTJE!’

‘Dat was nou juist niet de bedoeling!’ lachen Rintje en Henriette. Snel maakt oma een G van blauwe wol. En dan is het cadeau voor Tobias eindelijk klaar.

Vandaag mogen Rintje en Henriette hun zelfgemaakte cadeau aan Tobias te geven.

Als alle vriendjes er zijn en ze ‘Lang zal hij leven’ gezongen hebben, stappen Rintje en Henriette met hun mooi ingepakte cadeau naar de jarige.

‘We hebben het helemaal zelf gemaakt’, zegt Henriette. ‘Met een beetje hulp van mijn oma’, zegt Rintje.

Als Tobias de trui heeft uitgepakt, is hij heel erg blij. ‘Wat knap van jullie, en wat zal hij lekker warm zijn!’

‘Aantrekken, aantrekken!’ roepen alle hondjes. Tobias steekt zijn kop door de hals van de trui en schuift hem helemaal over zijn lange lijf. Nu pas ziet iedereen de tekst.

‘Niemand zal het ooit meer zeggen’, roept iedereen. ‘Onze Tobias is geen worst op pootjes!’