De man met de zeis van de Nederlandse televisie

Nederlanders houden van doorpakken, eraan gaan staan, het beestje bij de naam noemen en hop uit de veren. Allemaal activiteiten waar je uiteindelijk niks aan hebt, maar die op korte termijn wel een schoon en opgeruimd gevoel geven.

Man bijt hond is het programma dat op tv de Nederlandse volksaard het beste vat. Het werd zaterdag gekozen tot meest beeldbepalende programma van de afgelopen zestig jaar. Klopt niet helemaal, want er komen weinig hoogopgeleiden, kinderen, iPhones, bakfietsen, voetbal, friet en files in voor. Maar het programma komt een eind.

Alles wat Nederlanders doen, doet Man bijt hond. Problemen oplossen bijvoorbeeld. Allemaal symptoombestrijding natuurlijk, maar moet je er dan maar helemaal niks aan doen, nou? Oké. Hebben we dat helder.

Díé toon.

Afgelopen dinsdag was het probleem ‘de vieste geur van Nederland’. In de topdrie stonden zweetsokken op de tweede plaats, op de eerste stond ‘natte hond’.

Man bijt hond ging er met gestrekt been in. We kregen Johan en Carla Bessels op de proppen, eigenaren van een hondentrimsalon. Johan onthulde dat hij het ‘bij de piemel altijd goed kaal houdt’. Voordat we Johan Derksen-achtige dubbelzinnigheden krijgen: hij bedoelde bij die honden.

Gouden beelden ook.

Van een hondje dat geföhnd werd. Hoe vaak zit je nou gierend van het lachen voor de Nederlandse tv, gewoon omdat het leuk is, en niet omdat Jeroen van Koningsbrugge de grap heeft voorgezet.

Maar het programma heeft natuurlijk ook die duistere keerzijde. Namelijk, dat het op plaatsen komt waar je liever niet kijkt. Dat het vragen stelt aan mensen waar je zelf het liefst met een boog omheen zou lopen. Omdat je je voor die mensen schaamt. Of omdat je te veel met ze meeleeft. Omdat je in die mensen je familie herkent. Of die eenzame buurman. Of erger nog, jezelf.

Zoals gisteren, toen de camera zich richtte op de 27-jarige Daniëlle van der Zande. Ze is Pipo-fan met een Pipo-woonwagen in de tuin. Ze werd vroeger veel gepest, en vluchtte dan met Pipo-video’s uit de werkelijkheid, zo analyseerde ze nuchter.

Of het gepensioneerde stel van wie de man keelkanker heeft. Daar zaten ze, hartverscheurend stil aan tafel. Ze zorgen dat er veel volk over de vloer is omdat je anders „de hele dag met niemand praat”.

Of Koos de Ru, honderd jaar, die in zijn onderbroek en met getekende wenkbrauwen, sportoefeningen doet en daarna God dankt voor zijn lange gezonde leven.

Man bijt hond is de man met de zeis van de Nederlandse televisie. Als ze aanbellen, komen ze je halen. Het programma staart je aan, en kijken in die spiegel doet vaak pijn. Het is zo populair omdat Nederlanders nieuwsgierige masochisten zijn.

Japke-d. Bouma vervangt deze week Hans Beerekamp.