Diep menselijk contact met de poppen achter de etalageruit

Medianeras. Regie: Gustavo Taretto. Met: Pilar López de Ayala, Javier Drolas. In: 11 bioscopen. ***

Debuterend regisseur Gustavo Taretto (1963) blaast in zijn eerste lange speelfilm, en naast een succesvolle loopbaan in commercials, een korte film van zijn hand uit 2005 op tot speelfilmlengte. Zijn achtergrond als reclamefilmer verraadt zich in de vaardige hand bij het maken van aantrekkelijke beelden en de vlotte montage, maar ook in een film die niet echt beklijft.

De dingen leven in Medianeras, en de mensen zijn gereduceerd tot lede poppen. Martin is computerprogrammeur, leidt aan fobieën en heeft zijn hele sociale existentie geheel verplaatst naar internet. Marianna zit in een vergelijkbare impasse: als architect komt ze niet aan de bak, ze verdient haar brood met het inrichten van etalages, haar voornaamste contact is met de paspoppen. Ze wonen in hetzelfde gebouw, maar in deze romantische komedie leven ze bijna tot de laatste scène straal langs elkaar heen. Probeer de ware er maar eens uit te pikken in de miljoenenstad Buenos Aires.

Door een computerwerker en een architect als hoofdpersonen te nemen heeft Taretto talloze mogelijkheden om niet de mensen, maar de dingen tot de protagonisten van zijn film te maken. Allereerst de gebouwen: de regisseur heeft lang en goed naar Buenos Aires gekeken, dat hij van zijn mooiste en lelijkste kanten laat zien: al die blinde muren, waarachter piepkleine appartementen schuilgaan, waarvan slechts weinig bewoners de moed hebben om een gat te hakken voor een raam. Maar ook de virtuele ruimte speelt een grote rol, in een film die iets te nadrukkelijk helemaal bij de tijd wil zijn. De film begint veelbelovend met een tour d’horizon van de stad, maar Medianeras blijkt een vrij conventionele ‘indie’-komedie te zijn.

Peter de Bruijn