Binnenhof Tokkies

Binnenhof Tokkies, zo noem ik ze. Ik heb het over de mensen die elke dag op het Binnenhof staan te wachten tot er een cameraploeg of politicus naar buiten komt om die op te vangen met een hoop geklaag over hoe slecht het gaat in Nederland én over censuur; in de media wel te verstaan.

Sinds een maandje ben ik – voor jongerenwebsite Ondertussen.nl – ook actief als politiek verslaggever. Dat klinkt heel chic. Het betekent dat ik legaal ‘Alexander’ mag zeggen tegen de heer Pechtold en hem wat vragen mag stellen over hoe het nou gaat. „Vakantiefoto’s van Texel op Twitter zetten, is dat wel zo slim?”

Na zo’n reportage is het best lastig om het Binnenhof snel te verlaten. „Censuur! De media negeren de helft van wat er in de Kamer wordt gezegd!”, aldus de Binnenhof Tokkies. Of: „Jullie worden betaald door de overheid!”

Het zijn trouwens verrassend vaak shag rokende veertigers, die op me af stormen. Of ze rijden op hun scootmobiel door het beeld en proberen de aandacht van de politicus te trekken die ik op dat moment interview.

Misschien hebben ze wel gelijk. Wie ben ik om ze niet te geloven? Misschien wordt mijn baas wel betaald door de overheid, of past mijn eindredacteur wel censuur toe. Trouwens, die keer dat ik op de NRC-redactie was… Nu je het zegt, dacht ik daar inderdaad Kim Jong-il te zien. Hij had een grote rode stift in z’n hand en streepte een aantal pagina’s door. Vast de assistent van hoofdredacteur Vandermeersch, dacht ik toen.

Of zijn de Binnenhof Tokkies juist de vrijheidsstrijders van ons land? De wakkere honden van de samenleving, de doordenkers van deze eeuw. Misschien vervangen we binnenkort die lelijke fontein op het Binnenhof wel met een standbeeld, van één van die mensen.

Tot die tijd wil ik ze toch vragen: „Mag ik alsjeblieft m’n interviews in rust afnemen?”

Deniz Alkac