Dubbele nationaliteit

Nederlanders voerden een gepassioneerd debat in New York afgelopen week. Het ging over dubbele nationaliteit. En over het voornemen van de regering-Rutte om de wet op het Nederlanderschap strenger te maken en het hebben van een dubbel paspoort nog verder in te perken.

Vroeger vond ik dat een Nederlander alleen een Nederlander moest zijn. Je moest kiezen. Nederland bood je toch alle kansen, wie je ook was? Het is een fijn, relatief veilig en vrij land met hoogstaande normen en waarden. In Nederland kon een dochter van een Turkse gastarbeider en een zoon van een Marokkaanse vrouw staatssecretaris worden, iets wat in het oude vaderland vast onmogelijk was geweest. Zo’n Nederland respecteerde met andere woorden verschillende achtergronden en etniciteiten tot in de hoogste politieke sferen. Dit was voor mij het bewijs dat de Nederlandse nationaliteit alle culturen in zich verenigde. Meer nationaliteiten had je niet nodig.

Vroeger dacht ik dus zo. Ik geloofde dat ik alleen een Nederlander was. Ik deed er alles aan om volledig op te gaan in Nederland en het Nederlanderschap. Al het andere, mijn Pakistaans-zijn en Brits-zijn onderdrukt ik. Ik ‘witwaste’ mezelf tot heuse Hollander.

Maar nu is het anders. Ouder geworden, geef ik toe dat ik niet alleen een Nederlander ben. Ik ben ook een Britse vrouw en een Pakistaanse. Ik spreek Engels zoals de Engelsen en voel me thuis als ik weer eens in mijn geboorteland Engeland ben. Ik ben grootgebracht, niet op stamppot en snert, maar op chappati, curry en halwa. Mijn moedertaal is niet het Nederlands maar het Punjabi en nooit zal ik dat kunnen veranderen. Toegeven, dat je een andere achtergrond hebt staat toe dat je er weer trots op kunt zijn. Trots zijn op mijn Pakistaanse roots betekent dat ik goede dingen erken in het Pakistaanse in mij, zoals ik vroeger alleen goede dingen zag in het Nederlandse in mij. En die goede dingen zijn er. Om te beginnen: heb ik niet als Pakistaanse Nederland omarmd en verrijkt?

Heb je daarvoor een dubbele, of in mijn geval, driedubbele nationaliteit nodig? Praktisch gezien niet. De Nederlandse nationaliteit brengt je erg ver. Wereldwijd. Het is meer iets sentimenteels. Als ik mijn Britse paspoort of mijn Pakistaanse inkijk, aanschouw ik iets van mezelf. Iets uit het verleden wat mijn hart sneller doet kloppen omdat het bij mij hoort. Wil de regering dat wegnemen, dan is dat geen grote ramp. Het is alleen iemands hart minder snel doen kloppen. En willen we zo emotieloos zijn in dit kikkerland? Natuurlijk is een nationaliteit meer dan iets emotioneels. Daar schrijf ik de volgende keer over.

neama tahir