Wie redt straks de redders?

Sinds 2007 is de eurozone in de ban van een financiële crisis die van gedaante is veranderd maar nooit is opgelost. Het doorschuiven van schuld was de afgelopen vier jaar het medicijn.

Eerst wankelden de banken. Overheden schoten te hulp. Kapitaalinjecties en nationalisaties van beursgenoteerde bankgiganten kosten geld. Overheden staken zich diep in de schulden. De Europese Centrale Bank werd via noodkredieten de levenslijn voor wankelende financiële instellingen. Sommige banken, als Fortis, zochten naar geld in den vreemde en kwamen uit in China.

Na de recessie in 2009 herstelden de winsten bij de banken. Maar de overheden bleven achter met de schulden. Hoe gaan ze die afbetalen, vroegen beleggers op financiële markten zich af. De vrees groeide dat de eurozone-leden met de zwakste economieën en grootste schulden niet meer aan hun verplichtingen konden voldoen.

Weer werd de schuld doorgeschoven. De economische sterke landen richtten een noodfonds (EFSF) op en stonden garant voor de leningen aan het hulpbehoevende Griekenland, Portugal en Ierland. Ook de Europese Centrale Bank greep in. En China. Beleggers uit China investeerden in de leningen van het Europese noodfonds.

De reddingen konden de crisis niet bezweren. Beleggers maakten zich niet alleen zorgen over de kleintjes als Griekenland, maar ook over euroreuzen Italië en Spanje. Ook de bankencrisis keerde terug. Niet alleen landen wankelden, ook de gezondheid van banken die massaal in die probleemlanden hadden belegd werd in twijfel getrokken.

Weer werd geprobeerd de schuld door te schuiven. Het noodfonds moest banken gaan steunen en via financiële trucs Italië en Spanje helpen door staatsobligaties te verzekeren of op te kopen met geleend geld. Over dit soort maatregelen praten leiders van de eurozone de komende dagen.

Maar wie wil nu nog meer meebetalen? Niet Frankrijk. Aan de financiële staat van dat land wordt inmiddels getwijfeld. Ook niet de ECB. Die heeft al voor ruim 160 miljard ingegrepen. Niet de Europese belastingbetaler. Die vindt dat hij al genoeg heeft betaald. Bovendien voelt hij de pijn van overheidsbezuinigingen. En China zit inmiddels met een eigen, binnenlands schuldprobleem.

Wie redt straks de redders?