Vele tehuizen later

NCRV Dokument De Kinderen van de Hondsberg - 2011 Foto: NCRV

NCRV Dokument: De kinderen van de Hondsberg – 2011Ned. 2, 20.55 - 22.00 uur (volgende week zondag deel 2 van tweeluik)

Een frisse mevrouw van het uitzendbureau vraagt Boyce naar zijn competenties. Eigenschappen, legt ze uit. „Kun je samenwerken?” Jawel. „En kun je je inleven in anderen?” Stilte. Boyce: „Ik ben keihard. Nee, dat kan ik niet.” Zo’n eerlijk antwoord zal de mevrouw van het uitzendbureau niet vaak krijgen.

Boyce (27) is een van de hoofdpersonen in de ontroerende documentaire De kinderen van de Hondsberg 2011. Filmmaker Roel van Dalen zocht de kinderen op die hij in 1998 portretteerde in een vijfdelige serie. Ze leefden in De Hondsberg, onderzoeks- en behandelinstelling voor kinderen met een verstandelijke handicap en gedragsstoornis. Nu zijn ze volwassen.

Boyce versleet als kind vele tehuizen. Hij kreeg overal ruzie, was onhandelbaar. Zijn ouders gaven hem de schuld van hun scheiding. Hij is net gestopt met blowen en woont samen, in een eenkamerwoning. Een diploma heeft hij nog niet, maar hij heeft leren praten over zijn driftbuien. „Ze zeiden dat ik de grootste crimineel van Nederland zou worden. Maar ik zit hier zonder strafblad of wat dan ook.”

Michael, een vrolijke jongen van 27, woont en werkt onder begeleiding. Hij verzamelt spullen van de Efteling. ’s Avonds zoekt hij via datingsites een vriendin.

En dan is er Celine. Een adoptiekind dat in 1998, als achtjarige, iedereen sloeg en bespuugde. Haar adoptieouders komen langs in het tehuis voor volwassenen. Ze verlaat zelden haar kamer. In flashbacks zie je hoe graag ze haar knuffelden, wat meestal leidde tot ruzie. Nu vragen ze bij het afscheid: „Mag ik je een kus geven?” Soms zegt ze ja.

Frederiek Weeda

    • Frederiek Weeda