Paard van Troje in VU-medisch centrum

Schrijfster Anna Enquist bezocht voor haar nieuwe boek De verdovers gedurende een half jaar een anesthesiologie in VU-medisch centrum. De hoofdpersonen willen dan ook verdoofd worden. Hun tragische verhaal wordt omlijst door muziek.

Yvonne Keuls schreef ooit, op verzoek van een Haagse instelling, een boek over het dagelijks leven in een psychiatrisch tehuis. Met haar haalde men, zo omschreef ze het zelf in Meneer en mevrouw zijn gek (1998), ‘het paard van Troje’ binnen. Zij gaf een eigen, impressionistische draai aan wat zij in het tehuis zoal waarnam. We zagen dus geen voorbeeldpatiënten met wie veelbelovende vorderingen worden gemaakt, maar een paar in haar ogen interessante gevallen, waar verder weinig schot in zat: dikke Appie, de schrik van de Haagse politie, Ida Been, een bitse tante die nergens een goed woord voor over had, of Trees, die hartelijke brieven schreef aan zichzelf, ondertekend door familieleden die haar nooit kwamen opzoeken.

Ook het VU-medisch centrum in Amsterdam kwam op het idee om een populaire schrijfster in de arm te nemen die een nieuw licht kon werpen op een van zijn afdelingen. Anna Enquist koos, ‘zonder aarzelen’, voor de afdeling anesthesiologie. En ook hier zou je van een paard van Troje kunnen spreken. Zij diepte er materiaal op voor een spannende doktersroman, die het vertrouwen in de gemiddelde anesthesist nou niet speciaal groter maakt. Er gebeuren vreemde dingen in De verdovers: gerommel in de bezemkast tussen opleider en assistent, fatale fouten in de operatiekamer, diefstal van verdovende middelen en ten slotte: zelfmoord.

Dit artikel werd gepubliceerd in NRC Handelsblad op Vrijdag 21 oktober 2011, pagina 2 - 3. U kunt het hele artikel hier lezen.