Obama zou zelfs fan zijn van West Ham

DAVID: Hoe was het aan de Westkust?

SIMON: Raar. Ik wist dat Amerikanen belangstelling toonden voor voetbal, maar ik wist niet dat ze volledig waren doorgeslagen.

DAVID: Hoe dan?

SIMON: Nou, ik was eerst in Seattle. Vorige week, tegen notabene de San Jose Earthquakes, trokken de Seattle Sounders 64.000 toeschouwers. Gemiddeld draaien ze 40.000 man.

DAVID: Hoe kan het dat Seattle meer fans trekt dan veel grote Engelse clubs? Seattle is niet eens een arbeidersstad.

SIMON: In de VS is voetbal geen arbeiderssport. Seattle is net Scandinavië: koud weer, en iedereen is rijk, hoogopgeleid en een beetje triest. Je mag het stadion alleen in als je een doctorale opleiding hebt.

DAVID: Hoe ging je praatje in het stadhuis?

SIMON: Toen begon ik me echt zorgen te maken. Ik debatteerde er met Sigi Schmid, coach van de Sounders, en een horde mensen kwam in shirts en sjaals van Sounders opzetten. Na afloop stond een mevrouw op die vertelde dat zij op haar veertigste was begonnen met voetballen. Ik geloofde er niks van. Na afloop vroeg ik haar of ze bedoelde dat ze op haar veertigste was gestopt met voetballen. ‘Begonnen’, zei ze. ‘En veel van mijn vriendinnen ook.’

DAVID: Bizar.

SIMON: Toen ging ik naar San Francisco, waar ik een nog veel merkwaardigere vrouw tegenkwam: ze droeg in klaar daglicht een Manchester United-shirt, en vertelde dat haar leven was veranderd nadat ze toevallig in een Peruviaans café het vorige WK op tv had gezien.

DAVID: Wat?

SIMON: Ik vroeg: ‘Vond je het WK ook al zo saai?’. Maar ze was sindsdien niet meer opgehouden met naar voetbal te kijken. Tijdens ons gesprek kon ze amper naar me kijken omdat Stoke-Fulham op een scherm in de pub werd vertoond.

DAVID: Een persoonlijkheidsstoornis?

SIMON: Dat dacht ik eerst ook, maar ze leek rationeel en is zelfs therapeut. Ze zei dat, toen ze voor het eerst voetbal zag, ze dacht: ‘Waarom heeft niemand mij hier ooit over verteld?’

DAVID: Wacht even. Weet je zeker dat je in de VS zat?

SIMON: Dat dacht ik: papieren koffiebekers, veel bedelaars, enzovoorts.

DAVID: Dan is Amerika flink veranderd. Ik heb het WK 1990 in New York doorgebracht. Ik ben nog nooit zo eenzaam geweest. Twee Egyptenaren van de pizzatent op de hoek waren de enige andere mensen in de stad die wisten dat het WK bestond.

SIMON: Nou, inmiddels gedraagt het hele land zich als een stam Amazone-indianen die nog nooit hebben getelefoneerd en plotseling de iPhone 4S zien.

DAVID: Dit is onwerkelijk.

SIMON: Kijkcijfers zijn nu zo hoog dat Fox TV soms de extreemrechtse propaganda onderbreekt om voetbalwedstrijden op zijn belangrijkste zender te tonen. Ik hoorde zelfs dat Obama – onder invloed van Obama’s die uit Kenia naar Oost-Londen zijn getrokken en daar bij de plaatselijke arbeidersklasse zijn gegaan – supporter van West Ham is geworden.

DAVID: Oké, oké, ik geloof je al bijna. Het is alleen raar dat de VS, die fortuinen hebben uitgegeven om de wereld voor honkbal en American football te koloniseren, nu door ons is gekoloniseerd.

SIMON: Dat had niemand verwacht. In 1994 woonde ik in Boston en keek ik het WK in een kroeg met een Nigeriaan, een Mexicaan, een Bulgaar en een Griek.

DAVID: Geen Amerikanen?

SIMON: Geen één. Een keer vertelde ik de Mexicaan dat het leuk zou zijn als Amerikanen ook van voetbal gingen houden. Hij zei: ‘Nee, het is beter zo. De Amerikanen domineren alles al. Het is mooi dat er één ding bestaat waar Amerikanen niets voorstellen’.

DAVID: Tegenwoordig domineren ze helemaal niets meer.

SIMON: Dat is wat er is veranderd. Nu lenen ze triljarden dollars van China, en kijken zij toe terwijl Nederland wereldkampioen honkbal wordt.

DAVID: Maar kunnen ze zo hun trots herwinnen? Amerika, wereldkampioen voetbal?

SIMON: Na winst op Oranje in de finale.

Simon kuper en david winner