'Mylo Xyloto' is de minst homogene cd van Coldplay

Coldplay: Mylo Xyloto verschijnt maandag bij EMI. ***

Na een carrière van vijftien jaar is Coldplay niet zomaar een van de populairste bands ter wereld. Coldplay is een ijkpunt; het criterium waartegen nieuwe bands worden afgezet, en de belichaming van een duidelijk herkenbare stijl: groots zonder megalomaan te worden.

Van de met dramatische piano aangezette ballades uit hun begintijd, heeft de band zich ontwikkeld tot een onderzoekend soort muzikanten. Met hulp van producer Brian Eno ontstond op de vorige cd Viva La Vida Or Death And All His Friends (2008) een koepel van klank waarin bekende en onbekende instrumenten hun afgeronde akkoorden lieten versmelten. Het werd een van de hoogtepunten van het eerste decennium.

Maar belangrijker dan geluid en orkestratie, is Coldplays melodieuze stijl. De composities van voorman Chris Martin en de zijnen staan op eenzame hoogte. Of het nu het vroege Clocks (2002) is of het recente Violet Hill, ze welven van troostrijk naar opwindend, langs tot dan toe onbekende wegen, die toch snel vertrouwd worden. Coldplay heeft zijn eigen niche als het gaat om de mineur-ballade.

En hoe staat het met de composities op de maandag te verschijnen, vijfde cd Mylo Xyloto? Binnen het oeuvre van de band is Mylo Xyloto de minst homogene cd. Stijlen variëren van akoestisch tot orkestraal, van ballade tot r&b-uitspatting. Mylo Xyloto werd niet geproduceerd door Eno, maar door geestverwant Markus Dravs. Een aantal nummers kreeg dezelfde soort uitdijende instrumentaties als we kennen van de vorige cd. De liedjes zijn veelal uptempo, met de van de band bekende vertraging in het refrein; ze loeien aan, om dan plotseling terug te keren naar een intiem gitaarloopje.

Opmerkelijk is de samenwerking met r&b-ster Rihanna. Dit Princess Of China, met een coole beat en gorgelend synthesizer-intro lijkt speciaal voor Rihanna geschreven, al klinkt haar zang nogal netjes. Er zijn meer funky gitaarriffs en opzwepende uitroepen (in Major Minus), zodat hier vooral Coldplays uitbundige kant wordt benadrukt. Uitzonderlijke melodieën zijn echter schaars. Paradise, Charlie Brown en Major Minus voldoen, maar vaak geldt: meer vorm dan inhoud. Don’t Let It Break Your Heart bijvoorbeeld, heeft een groots geluid, maar een te bleke melodie om die weelde te kunnen dragen.

De band werkte drie jaar aan Mylo Xyloto. Ook door platenmaatschappij EMI, die een aanzienlijk marketing-budget besteedde, is weinig aan het toeval overgelaten: Mylo Xyloto moet Coldplays status als ‘grootste’ band minstens bevestigen. Toch zei Martin (33) onlangs in een interview dat Mylo Xyloto wel eens de laatste cd zou kunnen zijn. Als reden noemde hij dat de groep het tegenwoordig „moet opnemen tegen jonge artiesten als Adele en Justin Bieber”. Die zouden meer energie hebben om zich in de muziekwereld staande te kunnen houden. Een merkwaardig argument. In een wereld waarin Leonard Cohen (77) evengoed volle zalen trekt als Miley Cyrus (18), hoeft Coldplay zich over leeftijd nauwelijks zorgen te maken. Als de band zich concentreert op het schrijven van goede nummers, kan hij nog jaren mee.