Ierbiza

‘Ah, eindelijk eens wat anders!’, hoor ik een gast al tevreden zuchten als ik Sandy’s Bar & Restaurant in Santa Eulalia del Rio op Ibiza binnenstap. En inderdaad, de invulling van de menukaart staat haaks op de heersende culinaire doctrine die het eiland in zijn greep houdt.

Bij Sandy’s geen tomatensalades met uiringen, prefab-paella, diepgevroren tongen, dorade in zoutkorst en biefstukken met pakjesroquefortsaus. Hier heeft de chef heel andere gedachten over eilandgastronomie.

Hij denkt aan risottokoekjes, aardappelsoep met basilicumpesto, geroosterde zeeduivel met Puy-linzen en morcilla (Catalaanse bloedworst) met tuinbonen en tomatenconcassé op zelfgebakken brood.

En allemaal vriendelijk geprijsd. Voorgerechten doen tussen € 7,00 en € 9,00. Hoofdgerechten tussen € 14,00 en € 22,00.

Even doorvragen bij wat locals geeft antwoord op de vraag hoe het zo gekomen is met Sandy’s. Afgelopen voorjaar werd de zaak (al in de jaren zestig een begrip bij de toenmalige –vooral Duitse- jetset) overgenomen door een Ier die twee restaurants van naam in Belfast had gerund.

Verliefd geworden op het eiland – komt vaker voor -, schepen achter zich verbrand – eveneens een repeterend fenomeen - en aan een nieuwe invulling van zijn leven begonnen – ook al volledig conform de geldende Ibiza-clichés.

De nieuwe patron lijkt er succes mee te hebben. De zaak is goed gevuld, de bar en het terras aan de straatzijde idem dito. Jonge Duitsers drinken mojitos, oudere Engelsen bevochtigen the stiff upperlip met gin&tonic en in het restaurant vraag ik om de wijnkaart. Ook hierop geen verplichte nummertjes als Codorníu, Marqués de Riscal en Torres.

Als Champagne is er de biologisch-dynamische Larmandier-Bernier Terre de Vertus. Er staat een smakelijke witte op van de godellodruif, Valdesil Montenovo 2010 uit Valdeorras op. En ik ontwaar zowaar El Gordito 2005 uit Calatayud, gemaakt van 70 jaar garnachastokken, met een spatje syrah en tempranillo.

Eigenwijze rode. Dito wijnmaakster trouwens: Pamela Geddes, nota bene een Schotse. Ik ontmoette haar op een proeverij in Spanje dit voorjaar. Leuk om ze hier nu op de kaart aan te treffen.

Geddes’ ‘dikkertje’ (el gordito) blijkt vervolgens een uitstekende begeleider van mijn morcilla en bondiola, langzaam gegaarde varkensschouder met salsa verde. En al zijn niet alle gerechten op tafel even onberispelijk, zelden heb ik beide varkensbereidingen beter gegeten.

‘Ah, dit is het beste restaurant op het eiland’, hoor ik een gast zeggen als ik Sandy’s weer verlaat.

Met dank aan een Ier op Ibiza.

    • Harold Hamersma