De juwelier komt voorbij. Ik bijt op mijn tong

Met aanhoudingen in de zaken rond Willem Endstra en de vermoorde juwelier Hund had korpschef van Amsterdam Bernard Welten een topweek. „Ik ben onrustig, want ik wil niet dat het ongeregisseerd in de media verschijnt.”

Nederland, Amsterdam, 20-10-2011. Hoofd Commissaris van Politie Amsterdam Bernard Johannes Adrianus Maria Welten (Breda, 25 februari 1955), tbv rubriek Hollands Dagboek, NRC Handelblad. Foto: Olivier Middendorp

Donderdag, 13 oktober

Hoewel ik pas over twee weken als korpschef vertrek, staat vandaag in het teken van afscheid. Om half negen komt staatssecretaris Teeven langs. We hebben samen zaken gedraaid toen ik nog recherchechef was en hij de altijd doorpakkende officier van justitie. We blikken terug, onder andere op het top-600-project: alle overheidsinstanties werden in Amsterdam gebundeld om de meest overlast gevende criminelen aan te pakken.

Daarna korpsleidinglunch met commissaris Ton Koenders en zijn gezin. Ton neemt na 44 jaar afscheid. Hij was voor mij persoonlijk van onschatbare waarde. Op zijn afscheidsreceptie zijn honderden (oud)collega’s aanwezig. Daarna snel door naar een eetafspraak met de secretaris-generaal van het Ministerie van Veiligheid en Justitie.

Vrijdag

Zoals altijd begint mijn dag bij bureau Communicatie. Daar drink ik mijn eerste kop koffie en neem ik met mijn hoofd Communicatie Yvette Moll de kranten door. Onmisbaar om op de hoogte te zijn over wat er speelt en wat we die dag in de media kunnen verwachten. Ik snel naar boven. Met mijn onvolprezen secretaresse Mieke ruim ik mijn kamer leeg. Tussendoor word ik gebeld over het bericht dat de vakbond ACP mogelijk volgende week gaat actievoeren als er geen toezeggingen komen. Ik bel met vaksbondsleden. Hier komen we samen wel uit.

Op werkbezoek met burgemeester Van der Laan. We gaan naar de Dienst Controle Infrastructuur en Verkeer. De collega’s leggen uit hoe de zogenoemde ANPR (Automatic Number Plate Recognition) werkt, hoe de overlast in het openbaar vervoer wordt teruggebracht en hoe aanrijdingen met dodelijke afloop worden aangepakt. Aan het eind neem ik de burgemeester nog even apart om hem te informeren over ‘op til zijnde aanhoudingen’. Ik besef dat het goed werken is met Van der Laan.

Zaterdag

Mijn vrouw Tess en ik beginnen met een kop koffie en de kranten. Samen met buurtgenoot Jos Nijhuis loop ik in de duinen. In ons enthousiasme missen we de strandopgang tussen Noordwijk en Zandvoort, zodat we 20,8 km doen. Niet verkeerd.

Yvette belt. De vermoedelijke schutter van de liquidatie van Willem Endstra in 2004 is aangehouden. Een zekere euforie maakt zich van me meester. Ik heb contact met Arno Julsing, de chef van de recherche, en complimenteer hem . Later spreek ik Hans Schönfeld, een collega uit de korpsleiding, over de demonstratie Occupy op het Beursplein en de Kopten op het Museumplein. Beide bijeenkomsten lijken rustig te blijven. Die avond naar de Arena. Bij de 2-2 van Theo Jansen juich ik alsof ik zelf gescoord heb.

Zondag

Het weer is prachtig. Tess en ik laten hond Kobus uit en rond de middag kruip ik achter mijn computer. Veel mails blijven liggen tot het weekend. Toch is het anders dan anders. De tas ter voorbereiding op maandag is minder dik. We eten in Amsterdam bij onze oudste dochter Willemijn die samenwoont met Freek. Een heerlijke avond.

Maandag

Zoals altijd staat Anders, mijn chauffeur, al ruim voor de afgesproken tijd voor de deur. Ik zal zijn bijzondere persoonlijkheid missen. Ik bespreek op het bureau de aanhoudingen rond Endstra. Kunnen we het vandaag naar buiten brengen? Ik ben er onrustig over, want ik wil niet dat het ongeregisseerd in de media verschijnt. De rest van de ochtend gaat op aan het korpsleidingoverleg. Opvolger Pieter-Jaap Aalbersberg, die vanwege de invoering van Nationale Politie als kwartiermaker is begonnen, geeft ons een update van de laatste ontwikkelingen. Tussendoor nog een kort radio-interview bij Frits Spits over première van de film over de ontvoering van Heineken. In 1983 mocht ik samen Gert van Beek als eerste Heineken en Doderer bevrijden. Jongensboekachtige herinneringen. Er is een tweede verdachte in de zaak-Endstra is aangehouden. Het persbericht gaat uit en binnen seconden verschijnt de kop op internet, teletekst en Twitter. Ik verheel niet er van te genieten: ‘de aanhouder wint’. AT5 arriveert om opnames te maken ter gelegenheid van mijn vertrek als korpschef. De redacteur heeft korte films gemaakt met verschillende thema’s. Ook de overval op juwelier Hund komt voorbij. Het raakt me nog steeds. Ik weet dat we binnenkort aanhoudingen gaan verrichten, maar kan dat nog niet melden. Ik bijt op mijn tong.

Dinsdag

Ik krijg een sms van collega Ed Hogervorst: „Met de aanhouding van verdachte xx heeft het team ‘Regionale Opsporing Gesignaleerden’ de grens van 100.000 dagen gevangenisstraf gepasseerd.” Ed weet dat hij me vrolijk maakt: ik maak me al jaren druk over het aantal mensen dat vrij rondloopt terwijl ze nog een boete moeten betalen of een straf moeten uitzitten. De aanhoudingen van verdachten van overvallen op juweliers zijn ‘in the pocket’. Daar zit ook een belangrijke verdachte van de overval op Hund bij. Goed nieuws. Ook voor de nabestaanden van Hund.

Tijdens Opsporing Verzocht aandacht besteed aan de overval op Brinks. Ik bedenk hoe belangrijk het is dat burgers meekijken, en hoe langer hoe meer van belang worden bij het oplossen van misdrijven. Diezelfde avond nog komen er tachtig tips binnen.

Woensdag

De vergadering van het regionaal management team (RMT) staat in het teken van de nationalisering van de Nederlandse politie.Hans Kapel memoreert aan het einde dat het mijn laatste RMT was. Op humoristische wijze vat hijsamen wanneer ik al die jaren niet bij de les was en dan vooral meer aandacht had voor mijn telefoon. Aan het einde hebben Cor Gorissen, mijn plv korpschef, en ik even overleg over de actiebereidheid van de vakbond ACP. We hebben weinig woorden nodig om het eens te worden. Hij gaat het regelen. Die middag ga ik langs bij de rechercheteams die respectievelijk de zaak-Hund en de zaak-Endstra hebben opgelost. Hun vakmatigheid is bewonderenswaardig. Ik zou opstandig worden van de bureaucratie die tegenwoordig gepaard gaat met het opmaken van een proces-verbaal.

Donderdag, 20 oktober

De ochtend staat in het teken van het korpsleidingoverleg. We beperkenons tot de overplaatsingen van collega’s. Ik besluit er geen stempel meer op te drukken. Pieter-Jaap Aalbersberg, in wie ik alle vertrouwen heb, gaat mijn rol overnemen. Ik moest het verder maar aan hem laten...