Opinie

    • Ellen Deckwitz

Kleine ficties

Als je aan stellen vertelt dat je single bent, krijg je meestal dezelfde reactie. Naast medeleven is er ook enthousiasme: na elke relatiebreuk word ik van alle kanten gefeliciteerd met de extra vrije tijd die ik nu heb. Dat die vrijheid de eerste maanden vooral opgaat aan bankhangen en troostkopen wordt voor het gemak maar even vergeten.

Vrijdag ging ik wat drinken met een lotgenoot, een vriendin die na een huwelijk van twintig jaar sinds november weer vrijgezel is.

„Vrije tijd?”, zegt ze, „ik wist van gekkigheid niet wat ik met mezelf aan moest. Het was vooral zo stil! Alsof je voor niemand meer bestond.” Ik knik. Hoe blij je ook kan zijn met het verbreken van een relatie, die eerste maanden zijn zo leeg. Geen appjes in de ochtend, het boodschappen doen voor twee, het vertellen hoe je dag was.

„Je mist het om je dagen af te stemmen op een ander”, zucht ze.

„Hoe ging je daar in het begin mee om?”

„O, heel simpel, gewoon niet!”, zegt ze blij. „Ik zat direct op Tinder en Lexa en alles, en het ging meteen stukken beter!”

„Ik vind het nogal heftig om vlak na zo’n lange relatie knalhard te gaan daten”, zeg ik, waarop ze me uitlacht.

‘Ik ging niet daten joh, althans, ik had wel soms een afspraakje, maar wat ik vooral merkte was dat de mannen met wie ik matchte ook niet echt de behoefte hadden om me zo snel mogelijk te zien. Het ging hen meer om aandacht, om genegenheid, en dan het liefst van een afstandje. Aan seks valt makkelijk te komen. Maar wat je vooral mist na een lange relatie, is het gevoel dat anderen aan je denken. Je zal vast gemerkt hebben dat je dan opeens meer van je vrienden verlangt dan voorheen, en dat zij dat soms niet kunnen geven.”

Ik knik.

„Soms, als ik in de supermarkt sta”, vervolgt ze, „zie ik ze. Pas gescheiden mannen en vrouwen, eenpersoonsmaaltijden in het mandje. En maar vrolijk verdiept in hun telefoon. Vaak is zo’n diepvriespizza bij thuiskomst allang ontdooid. Het gaat hun echt niet om een nieuwe partner, maar gewoon om een beetje het gevoel te hebben nog te bestaan voor een ander.”

„Dat is eigenlijk een heel troostrijke gedachte. Dat mensen die op het eerste oog eenzaam lijken, gestut worden door een enorm digitaal netwerk.”

„Ja”, zegt ze, „Ook al zijn het geen volwaardige relaties, in 3D enzo. Het zijn kleine ficties die dagen dragelijk maken.”

Ellen Deckwitz schrijft op deze plek een wisselcolumn met Marcel van Roosmalen.

    • Ellen Deckwitz