rokkenrollen, en maar rokkenrollen

Schrijver Jan Donkers herlas Het leven is vurrukkulluk van Remco Campert. Dat verscheen enkele jaren na belangrijke werken van Hermans en Vestdijk uit 1961, toch?

In 1961 ging ik studeren. Ik schafte me elke lente een nieuwe grijze en elk najaar een nieuwe zwarte pantalon aan bij de firma House of England. Elk jaar een nieuw stropdasje, dun en zwart, want brede stropdassen waren burgerlijk. Ik was gestopt met voetballen en had nog maar één ambitie: zo snel mogelijk redacteur van Propria Cures worden. Ik werd lid van de Pee van de Aa en de studentensociëteit Olofspoort. Eén dispuut wilde mij wel als lid hebben. Ze organiseerden een truienfeest. Ik ging niet. Van Marry-you-Anna had ik nog nooit gehoord. Ik kende niemand die ooit van Marry-you-Anna had gehoord.

De naamsbekendheid van Raymond Queneau was ongeveer eenduizendste van Emile Zatopek, Tsjechisch hardloper. Ik nam een abonnement op de New Statesman, las Engelse boeken, de Angry Young Men: Colin Wilson, Alan Sillitoe, John Braine, Kingsley Amis die helemaal niet zo angry bleek te zijn. Nederlandse boeken las ik steeds minder, Hermans, Vestdijk, ging die rotoorlog dan nooit voorbij? Het leven is vurrukkulluk van Remco Campert zou pas jaren later verschijnen, toen…

Wat? Wat schreef ik daar? Het leven is vurrukkulluk zou pas jaren later verschijnen? Welnee, het boek verscheen in het jaar dat ik beschreef, in 1961, als Literaire Reuzenpocket nummer 24! Het staat er echt, op pagina 4!

Abonnees kunnen het hele artikel hier lezen.