Heus niet allemaal grijs met een leesbril

Nee, bekend zijn bridgers Marion Michielsen (26) en Laura Dekkers (27) niet.

Waarom bridgen de twee jonge meiden in hemelsnaam?

Nederland, Veldhoven, 18-10-2011; WK Bridge; Laura Dekkers en Marion Machielsen (donker haar) tijdens hun wedstrijd tegen de VS. Foto Vincent van den Hoogen

Kijk, dat ze niet in haar eigen stad wordt herkend, dat vindt ze best begrijpelijk, maar deze week moest de Rotterdamse Marion Michielsen (26) tijdens een wedstrijd even naar het toilet bij de WK bridge in Veldhoven. Stond ze oog in oog met een vrijwilliger. Of ze even haar pasje kon laten zien.

Tja, op zulke momenten voelt een bridger zich klein. Roem, bekendheid en grote zakken geld zijn niet weggelegd voor kanshebbers Michielsen en Laura Dekkers (27), die vanaf afgelopen zaterdag als paar actief zijn op het WK bridge in Veldhoven.

Of die geringe status erg is? De twintigers vinden van niet. Zittend aan een tafel, met een kop koffie, benoemen ze vooral de voordelen. De vrijheid speelt onmiskenbaar een rol. „We zien ongelofelijk veel van de wereld”, zegt Michielsen. „Dit jaar zijn we in China, Portugal, Polen, Duitsland en Canada geweest. Amerika staat nog op het programma. We gaan de hele wereld over.”

Michielsen, onlangs afgestudeerd in rechten, en Dekkers, student actuariële wetenschappen, behoren tot de jongste deelnemers aan het WK. Wie de lunchtafels tijdens deze pauze inspecteert, ziet vooral grijze haren en leesbrillen. Waarom gaan twee jonge meiden in hemelsnaam bridgen? Dekkers kan een glimlach niet onderdrukken. Ze voelde de vraag al aankomen. „Mijn moeder bridget. Toen ze me voorstelde ook te gaan bridgen, dacht ik net als iedereen: bridge, dat is toch voor ouwelullen? Nu ervaar ik dat niet meer zo. Het is gewoon een leuk spel.”

Vriendinnen beginnen steevast „te giechelen” als de passie van Dekkers ter sprake komt. Soms om de draak ermee te steken, vaak uit onwetendheid. „In mijn studentenhuis deed ik weleens een poging het spel uit te leggen”, vertelt Dekkers. „Maar ja, als je niet eens weet dat een aas de hoogste kaartsoort is, houdt het snel op.”

De twee ploeggenoten kunnen ermee leven, hoewel het soms lastig is de passie te delen. Neem Dekkers, die een vriendje heeft dat totaal geen kennis heeft van de bridgesport. Leg zo iemand maar eens uit waarmee je 32 uur per week bezig bent. „Qua relatie is het geen belemmering, omdat er genoeg andere dingen zijn om over te praten. Maar ik zou het leuk vinden als hij het ook leert. Op die manier begrijp je elkaar gewoon beter.”

Gelijkgestemden ontmoeten Dekkers en Michielsen een aantal keer per week bij bridgeclub De Lombard, in hun woonplaats Rotterdam. „Hier komt gemengd publiek, maar ook zeker veel jongeren”, zegt Michielsen. „Eerlijk gezegd vind ik leeftijd niet zo belangrijk. Jong tot oud, de mensen zijn allemaal heel relaxed. Dat maakt bridge ook tot een heel sociale sport.”

Michielsen en Dekkers werden vorig jaar tweede bij het EK in Oostende, België. „En landen die het goed doen op het EK presteren meestal ook goed op het WK”, haast Michielsen erbij te zeggen. Wat hun doel is? Moeilijk te zeggen, vindt het tweetal. „Bridge is geen sport als hardlopen, waarbij duidelijk meetbaar is of je verbetert of niet. Je hebt te maken met steeds andere spelsituaties en tegenstanders. Het is geen sport die je uit je hoofd kunt leren, zoals een studieboek. Bridge moet je begrijpen.”

Dekkers knikt als haar speelpartner zegt dat ze „kilometers moeten maken.” „Voor mij is dat zeker belangrijk, ja.” Dekkers begon pas tijdens haar studententijd, terwijl Michielsen als puber al de kaarten ter hand nam. „In het begin was ik heel langzaam en nu merk ik dat ik situaties steeds sneller doorreken.”

Michielsen kijkt op haar horloge. Laatste vraag graag. Ze willen zich in rust en concentratie voorbereiden op de partij die komen gaat. „Verwacht geen peptalk voor een wedstrijd, hoor”, zegt Michielsen lachend. „We willen ons relaxed voorbereiden in ons kamertje. Daar hebben we behoefte aan.”

Bovendien is het weer tijd voor koffie, de balsem voor de gepijnigde hersenen. „Geestelijk is het ontzettend zwaar om twee weken dagelijks te moeten spelen”, vindt Michielsen. „Ook fysiek moet je in orde zijn. In de voorbereiding op het WK heb ik veel gesport; hardlopen, fietsen, fitness. Als je fysiek niet fit bent, werkt je geest ook minder.”