Hardlopen en fitnessen voor WK bridge

Veel grijze haren, leesbrillen en gekromde ruggen op de het WK bridge. Marion Michielsen (26) en Laura Dekkers (27) zijn de uitzonderingen. „Bridge is een heel sociale sport.”

Nederland, Veldhoven, 18-10-2011; WK Bridge; Laura Dekkers en Marion Machielsen (donker haar) tijdens hun wedstrijd tegen de VS. Foto Vincent van den Hoogen

Kijk, dat ze niet in haar eigen stad herkend wordt, dat vindt ze best begrijpelijk, maar deze week moest de Rotterdamse Marion Michielsen (26) tijdens een wedstrijd even naar het toilet bij de WK bridge in Veldhoven. Stond ze oog in oog met een vrijwilliger. Of ze even haar pasje kon laten zien?

Tja, op zulke momenten voelt een bridger zich klein. Heel klein. Roem, bekendheid en grote zakken geld zijn niet weggelegd voor Michielsen en Laura Dekkers (27), die al vanaf zaterdag als duo actief zijn op het WK bridge in Veldhoven.

Of die geringe status erg is? De twintigers vinden van niet. Zittend aan een ronde tafel, waarop twee verse mokken koffie dampen, benoemen ze vooral de voordelen van hun bestaan. De vrijheid speelt zeker een rol. „We zien ongelofelijk veel van de wereld”, zegt Michielsen. „Dit jaar zijn we in China, Portugal, Polen, Duitsland en Canada geweest. Amerika staat nog op het programma. We gaan deze hele wereld over.”

Michielsen (onlangs afgestudeerd in rechten) en Dekkers (student actuariële wetenschappen) behoren tot de jongste deelnemers aan het WK. Wie de lunchtafels tijdens deze pauze inspecteert, ziet vooral grijze haren, leesbrillen en gekromde ruggen. Waarom gaan twee jonge meiden in hemelsnaam bridgen? Dekkers kan een glimlach niet onderdrukken. Ze voelde de vraag al van mijlenver aankomen. „Mijn moeder bridget ook. Toen ze voorstelde dat ik ook ging bridgen, dacht ik net als iedereen: bridge, dat is toch voor ouwe lullen? Nu ervaar ik dat niet meer zo. Het is gewoon een leuk spel.”

Vriendinnen beginnen steevast „te giechelen” als de passie van Dekkers ter sprake komt. Ze steken er wel eens de draak mee, vaak uit onwetendheid. „In mijn studentenhuis deed ik wel eens een poging het spel uit te leggen”, vertelt Dekkers. „Maar ja, als je niet eens weet dat een A’s de hoogste kaartsoort is, houdt het al snel op.”

De twee ploeggenoten kunnen er mee leven, al worden ze voortdurend geconfronteerd met hun passie. Zo heeft Dekkers een vriendje zonder kennis van de bridgesport. Leg hem maar eens uit waarmee je 32 uur per week bezig bent. „Qua relatie is het geen belemmering, omdat er genoeg andere dingen zijn om over te praten. Maar ik zou het leuk vinden als hij het ook leert. Op die manier begrijp je elkaar gewoon beter.”

Gelijkgestemden ontmoeten Dekkers en Michielsen een aantal keer per week bij bridgeclub De Lombard in hun woonplaats Rotterdam. „Hier komt gemengd publiek, maar ook zeker veel jongeren”, zegt Michielsen. „Leeftijd is niet zo belangrijk. De mensen zijn allemaal heel relaxed. Van jong tot oud. Dat maakt bridge ook tot een hele sociale sport.”

Michielsen en Dekkers werden vorig jaar tweede op het EK in Oostende, België. „En landen die het goed doen op het EK presteren meestal ook goed op het WK”, haast Michielsen erbij te zeggen. Wat hun doel is? Moeilijk te zeggen, vindt het tweetal. „Bridge is geen sport als hardlopen, waarbij duidelijk meetbaar is of je verbetert of niet. Je hebt te maken met steeds weer andere spelsituaties en tegenstanders. Bridge is ook geen sport die je uit je hoofd kunt leren, zoals een studieboek. Bridge moet je begrijpen.”

Haar speelpartner knikt als Michielsen zegt dat ze „kilometers moeten maken”. Dekkers: „Voor mij is dat zeker belangrijk, ja.” Ze begon pas tijdens haar studententijd, terwijl Michielsen als puber al de kaarten ter hand nam. „In het begin was ik heel langzaam en nu merk ik dat ik situaties steeds sneller ga doorrekenen.”

Michielsen kijkt op haar horloge. Laatste vraag alstublieft. Een echte bridger wenst zich in rust en concentratie voor te bereiden op de partij die komen gaat. „Verwacht geen peptalk voor een wedstrijd, hoor”, lacht Michielsen. „We willen ons relaxed voorbereiden in ons kamertje. Daar hebben we behoefte aan.”

Bovendien is het weer tijd voor koffie, het balsem voor de gepijnigde hersenen. „Geestelijk is het ontzettend zwaar om twee weken dagelijks te moeten spelen”, vindt Michielsen. „Ook fysiek moet je in orde zijn. In de voorbereiding op het WK heb ik veel gesport; hardlopen, fietsen, fitness. Als je fysiek niet fit bent, werkt je geest ook minder.”

Michielsen en Dekkers staan op. Het is tijd voor een nieuwe wedstrijd. Een WK-titel is waar de twee vrouwen voor gaan, iets wat bij de mannen ook zeker tot de mogelijkheden behoort. Sterker nog: in de wandelgangen wordt gefluisterd dat zakenman en bridgemecenas Hans Melchers, die een groot deel van het toernooibudget (1,3 miljoen euro) afdekte, met niets minder genoegen neemt.