Doof door brandweersirene

De Oostenrijkse schrijfster Marlen Haushofer (1920-1970) wordt steeds herontdekt. Enkele jaren geleden nog dankzij een biografie. Nu is haar werk vertaald.

In de jaren tachtig werd Haushofer door de internationale vrouwenbeweging bijna tot icoon verklaard, maar daarna weer snel vergeten. Sinds enkele jaren – na het verschijnen van Daniela Strigls biografie – staat ze echter opnieuw in de belangstelling.

Marlen Haushofer heeft altijd moeten concurreren met haar iets jongere landgenote Ingeborg Bachmann. Beiden waren afkomstig uit de provincie, studeerden in Graz en hadden later in Wenen dezelfde protegés en minnaars. Ook hun werk heeft minstens één overeenkomst: de verwerking van WO II speelt bij beiden een belangrijke rol. Maar verder zijn de verschillen groot, want Bachmanns filosofische en esthetische ambitie ontbreekt bij Haushofer, die nuchter en sober te werk gaat.

Het beroemdste werk van de jonggestorven Haushofer is haar roman De wand (1963), twee jaar geleden als vertaling herdrukt, waarin een vrouw plotseling wordt geconfronteerd met een ondoordringbare wand die haar van de wereld scheidt – een symbool voor haar eenzaamheid. Nu verschijnen er twee werken van Haushofer, die zowel haar sterke kanten alsook haar beperkingen laten zien: de roman De mansarde (1969) en de novelle Wij doden Stella (1958).

hier