Bronst

Eigenlijk waren we met ons drieën naar de Oostvaarderplassen gegaan om naar vogels te kijken, maar toen we daar aankwamen bleken we niet om de hertenbronst heen te kunnen. Op de Hoge Veluwe is die nu al over zijn hoogtepunt heen, want daar zijn de edelherten er altijd vroeg bij, maar hier was het spektakel nog in volle gang. Eerst hoorden we alleen het geluid van de burlende herten, maar later, toen we een klein heuveltje opgeklommen waren, konden we ze ook zien, hoewel het geluid opeens was weggevallen, misschien doordat de wind anders stond, we konden ze alleen nog maar zien burlen.

Het was voor mij even wennen. Herten associeer ik met hei en dennen, hier stonden ze gewoon als koeien in de wei, waardoor ik de gewaarwording kreeg me in een dierentuin te bevinden. Wel konden we ze heel goed bekijken, al waren ze op grote afstand, want daar hadden we onze verrekijkers voor. Het was zondag en prachtig weer, we waren niet de enigen. De natuurliefhebbers waren in groten getale opgedraafd, met klikkende camera’s waarop reusachtige telelenzen, en men verdrong zich om een goed plekje te bemachtigen.

Ergens lag het kadaver van een dood hert en even verderop ontdekten we een hertenbok, een tienender, die er niet best aan toe was, zo te zien. Hij lag met zijn kop diep naar beneden, alsof hij het gras bestudeerde. Toen hij ook nog eens languit ging liggen leek het erop of hij aan het sterven was. Ziek? Gewond in een gevecht met een rivaal? Het was nogal akelig om te zien, maar mijn reisgenoten riepen: „Welnee, die ligt lekker te zonnen!”, want het zijn zeer positief ingestelde mensen, die het vooral gezellig willen houden. Jammer genoeg moesten we naar huis, omdat we afspraken hadden, dus weet ik niet of het goed of slecht met het dier is afgelopen, maar ik heb er een hard hoofd in.