Brieven over Gilad Shalit

Tweestrijd rond Shalit houdt alle Israeliërs bezig

Israël verwelkomt de thuiskomst van de in 2006 ontvoerde Gilad Shalit. Het akkoord over Shalits terugkeer heeft echter een bittere nasmaak, aangezien voor zijn vrijlating een hoge prijs is betaald. Het Israëlische Hooggerechtshof stemde in met de ruil van ruim duizend Palestijnse gevangenen voor Shalit. Deze overeenkomst balanceert met de wens van Israël om een ontvoerde soldaat terug naar huis te halen en de veiligheid van de Israëlische bevolking. Dit dilemma kan geïllustreerd worden met het verhaal van Shuvel Schijveschuurder. In 2001 zijn Shuvels Nederlands-Joodse ouders en drie van zijn broertjes en zusjes vermoord bij een zelfmoordaanslag op een pizzeria. Hamas-terroriste Ahlam Tamimi – die de aanslag heeft helpen beramen en uitvoeren – is een van de gevangenen die wordt vrijgelaten.

De tweestrijd van het terughalen van een soldaat die deel uitmaakt van de Israëlische bevolking en daarom niet aan zijn lot kan worden overgelaten versus het laten gaan van mensen als Tamimi die naar eigen zeggen opnieuw aanslagen zullen plegen, is een kwestie die alle Israëliërs bezighoudt. Het baart premier Netanyahu zorgen en beheerst de gedachten van mensen als de familie Shalit en Schijveschuurder. Helaas zijn dit soort problemen inherent aan de regio waarin wij leven. Wij zullen doorgaan met het opsporen van onze nog vermiste of gevangen soldaten en al het mogelijke doen om de pijn van mensen als de familie Schijveschuurder draaglijk te maken.

Haim Divon

Ambassadeur van Israël

Palestijnse gevangenen keerden lachend terug

Met verbazing heb ik het artikel van Jan Wijenberg gelezen over de gevangenenruil tussen Israël en Hamas (Opinie, 17 oktober). Die verbazing geldt in de eerste plaats zijn ondertekening als ‘ex-ambassadeur’. Wijenberg is namelijk ook oud-bestuurslid en activist van de organisatie ‘Stop de Bezetting’ van Gretta Duisenberg. Dat lijkt me gezien de inhoud van het stuk relevanter dan zijn oud-ambassadeurschap. Slordig dat de krant dit niet vermeldt.

Wijenberg is verontwaardigd over het ‘verschrikkelijke leefklimaat’ in de Israëlische gevangenissen. 2.000 van de ca. 4.500 Palestijnse gevangenen zouden ziek zijn. Zo zouden er 16 lijden aan kanker, 80 aan suikerziekte en 40 aan psychische stoornissen als gevolg van martelingen, waarmee Wijenberg suggereert dat Israël bijna de helft van zijn Palestijnse gevangen zonder enige medische behandeling dood laat gaan. Maar de gevangenenruil zelf liet een heel ander beeld zien. Die ene vrijgelaten Israëlische soldaat is door Hamas vijf jaar onder de grond vast gehouden, zonder dat enige hulporganisatie toegang kreeg. Hij zag er sterk vermagerd en bleek uit. Dit in tegenstelling tot de vrijgelaten Palestijnen die in een blakende gezondheid leken te verkeren en vaak breed lachend de Israëlische gevangenis verlieten. Ook zagen we een interview vanuit een vrouwengevangenis, waarin een beruchte Palestijnse tv-nieuwslezer, die veroordeeld is tot 16 x levenslang wegens medeplichtigheid aan een aanslag waarbij 16 burgers vermoord werden, vertelde dat de Israëlische gevangenis een paradijs was. Zij en ieder ander kon daar studeren en zich ontwikkelen.

Voor de goede orde: ik schrijf deze brief onder persoonlijke titel, maar ik ben ook bestuurslid van CIDI.

Reinold Simon

Den Haag

Geen krijgsgevangene

Jan Wijenberg noemt de ontvoering van Gilad Shalit gelegitimeerd door het internationaal recht. Deze stelling is waarschijnlijk ingegeven door de aanname dat Shalit een krijgsgevangene was. Immers, een andere wettelijke basis voor het vasthouden van een soldaat is er in principe niet.

Echter, Shalit is ontvoerd door Hamas. Hamas is geen partij (High Contracting Party) bij de Geneefse Conventies. Hoewel Hamas op basis van de additionele protocollen wel enige bescherming in een gewapend conflict geniet, geven de protocollen Hamas slechts beperkt rechten – in ieder geval niet alle rechten die High Contracting Parties wel hebben. En het recht om krijgsgevangen te nemen behoort in principe slechts de High Contracting Parties toe.

De gevangenneming van Shalit is dan ook een ordinaire ontvoering door een organisatie die de (voormalig) werkgever van oud-ambassadeur Wijenberg als terroristisch benoemt. En ontvoering van soldaten is verboden – ook in het internationale recht.

David P. Hein

Amsterdam