Witte buiken op het strand

Handelskade in Willemstad, Curacao Foto: Rodry 1

Holland Doc: CuraçaoNed. 2, 22.55 - 23.55 uur

Zouden de fractievoorzitters de documentaire Curaçao hebben gezien, ter voorbereiding op hun bezoek van eergisteren aan hun collega-parlementariërs op het eiland? Het had nuttig kunnen zijn: het ongemak van dat bezoek laat zich deels verklaren door wat de film aanroert. De timing van de uitzending is perfect; het is ook een epiloog bij de zondag afgesloten NTR-serie over slavernij.

Want dat is de niet te missen boodschap van Curaçao: de slavernij is niet voorbij. Regisseur Sarah Vos en co-regisseur/cameraman Sander Snoep zetten stevig in, met historische teksten over de Nederlandse slavenhandel bij beelden van zwarte bouwvakkers die de droom van een witte projectontwikkelaar realiseren. De makers verlustigen zich aan makamba’s op hun ergst: dikke witte buiken op het strand, foute grappen op wezenloze borrels. Antillianen schuiven zwijgend door het beeld, zwemmend achter een muur of bedienend in het restaurant. De demagogische toon werkt potsierlijk.

En dan richt de film zich op de goedwillende bedrijfsleider van de Albert Heijn-vestiging in Willemstad. Zijn personeel wil geen leiding geven, en dat frustreert hem. Hij haalt er een Antilliaanse vrouw bij, die overtuigend uitlegt hoe de slavernij doorwerkt in de hedendaagse verhoudingen tussen zwart en wit. Het is jammer dat Vos en Snoep niet eenduidig hebben gekozen voor de AH-manager. Zijn worsteling met cultuurverschillen is spannender dan hun pamflettisme.

Mark Duursma