Papa-dag

Sinds enige jaren zijn er mannen die heel betrokken zijn bij de opvoeding van hun kinderen, en zich daar ook op laten voorstaan. Dit soort mannen blijft bijvoorbeeld een dag per week thuis om voor de kinderen te zorgen, en deze dag noemt hij zijn ‘papa-dag’. Het woord papa-dag klinkt extreem tuttig Ik vraag mij

Sinds enige jaren zijn er mannen die heel betrokken zijn bij de opvoeding van hun kinderen, en zich daar ook op laten voorstaan. Dit soort mannen blijft bijvoorbeeld een dag per week thuis om voor de kinderen te zorgen, en deze dag noemt hij zijn ‘papa-dag’.

Het woord papa-dag klinkt extreem tuttig

Ik vraag mij af wie die term heeft bedacht, want er valt veel op af te dingen. Ten eerste lijkt het of de papa-dag om de papa draait, in plaats van om de kinderen. Kijk maar naar dierendag en secretaressedag. Misschien is dat ook wel echt zo, misschien is de papa op de papa-dag belangrijker dan het kind.

Tenminste, je ziet wel eens zo’n bakfietsvader aan de cappuccino zitten met een krantje erbij, terwijl het bakfietskind zijn eigen snot aan het opvangen is met het puntje van zijn tong. (Niet dat dat erg is, maar moeders zie je vaker met klamvochtige doekjes in de weer.)

Het woord ‘papa-dag’ klinkt extreem tuttig. Ik denk dat het ooit als castrerende kwalificatie is bedacht door een stel klamvochtige moeders.

Hoewel, hoe hadden ze het anders moeten noemen? ‘Vaderdag’ was natuurlijk al vergeven. ‘Kinderdag’ zou misschien wel een optie zijn, ook al klinkt dat alsof de kinderen in kwestie de hele dag verwend gaan worden. Voordeel is wel dat moeders het ook zouden kunnen gebruiken.

Ik heb weleens iemand horen praten over haar mama-dag. Dat was uitzonderlijk en het viel me meteen op.

Waarschijnlijk gaan we er onbewust toch nog steeds van uit dat moeders een mama-leven hebben en vaders af en toe een papa-dag.

Het is natuurlijk een beetje futiel om een punt te maken van zulk soort terminologieën. Want woorden weerspiegelen alleen maar hoe het er in het leven aan toe gaat.

Ooit kwam er iemand achter dat de zorgende man weleens tegen zijn vrienden zei: „Nee, ik kan niet mee naar de kroeg, want ik moet op de kinderen passen.” Schande! Alsof hij de oppas was, en niet de motherfucking (letterlijk) ouder/verzorger!

Dat mocht dus niet meer en de zorgende man probeerde om dan maar ironisch ‘oppassen’ te zeggen. Of: „Nee, ik heb dan de kinderen.” Wat meteen weer zo gescheiden klonk.

En dus is er iemand met papa-dag gekomen.

Het was een poging.