Het Sangria-arrangement

Tot vijf jaar geleden hielden wij er in Nederland een wonderlijk wijndrinkgedrag op na: wij dronken ons glas rood, wit of rosé voor en na de maaltijd.

En dat terwijl het toch nagenoeg bekend is dat zelfs de duurste wijn bedoeld is om je eten mee weg te spoelen. Niet alleen omdat als het even meezit beide dan beter smaken, maar ook omdat wijn drinken de spijsvertering extra stimuleert, met alle positieve gevolgen van dien.

In Denemarken werden in 2005 de resultaten van meerjarig onderzoek gepubliceerd waaraan 28.000 mensen hadden deelgenomen. In vergelijking met geheelonthouders hadden wijndrinkers die één tot zes glazen per week dronken 24 procent minder kans om maagkanker te krijgen.

Dat percentage liep op tot 35 procent bij een wekelijkse consumptie van zeven tot dertien glazen. En bij meer dan dertien glazen was er zelfs sprake van een risicoafname van 84 procent. Bier- en sterkedrankgebruikers profiteerden overigens niet.

Wijn zorgt er namelijk voor dat de maag sneller begint met het verteringsproces, waardoor de hoeveelheid kankerverwekkende stoffen afneemt. De stof resveratrol die ruim voorkomt in rode wijn blijkt hiervoor katalysator. Dit is overigens maar één voorbeeld van de positieve effecten van wijn drinken. Een veel uitgebreider verslag waarin het hele lijf aan bod komt, vindt u in mijn boek Wijnreis door Mijn Lichaam. Maar dit geheel terzijde.

Inmiddels hebben ook wij Nederlanders ons met volle overgave op het wijn-spijs combineren gestort. Ook dat blijkt weer uit een onderzoek, ditmaal uitgevoerd door Trendbox. Daaruit bleek dat de ‘ontdekking’ dat wijn ook uitstekend bij de maaltijd past heeft bijgedragen aan een substantiële stijging van het gemiddelde consumptieniveau.

Wat mij daarbij opvalt, is dat nu wijn zijn aperitief- en nachtmutsjesrol heeft afgeschud, we hier wel weer meteen in een ander uiterste vervallen. Eerst dronken we nog nauwelijks wijn bij het eten, nu laten we werkelijk geen gerecht meer passeren zonder dat de fles op tafel komt.

Ieder zichzelf serieus nemend restaurant biedt tegenwoordig een wijnarrangement aan dat voorziet in bijpassend rood, wit of rosé bij iedere gang. Ofschoon dit een toe te juichen initiatief is, moet ik helaas wel constateren dat er daarbij vaak sprake is van het slijten van de kelderdochters.

In Spanje echter doet men daar weer niet aan mee. Het deed mij denken aan een bezoek dat ik –voordat ik naar Ibiza vertrok- aan Santiago de Compostela bracht. De jonge gastvrouw van Casa Marcelo, het enige met een Michelin ster gelauwerde restaurant in het bedevaartsoord, zuchtte toen ik vraag of bij het ‘verplichte’ menu ook een wijnarrangement mogelijk was.

‘Ik wou dat daar in Spanje behoefte aan bestond. Ik zou zo graag bij elk van de acht gangen een bijpassende wijn schenken, maar er is hier nauwelijks vraag naar.’

Toen ik om mij heen keek in de slechts achtentwintig couverts tellende zaak zag ik dat de lokale gasten zich allemaal tevreden toonden met één wijn. Zonder uitzondering was dat een flink met eiken betimmerde rode Spanjaard die multi-taskend de tomaat, de gerookte sardine, de gefrituurde aardappel met prei, de salade van groentes, de heek en het rundvlees waaruit het menu bestond begeleidde. Veelal een tinto van de mencíadruif uit het nabijgelegen Bierzo.

Zo ontdekte ik onder andere de uitstekende Peique 2007, een op Frans-Amerikaans-Russisch eiken gelagerde, op de Spaanse houten tafels om mij heen. En om een en ander nog wat meer internationaal cachet te geven, die is gewoon in Nederland te koop voor rond de € 17,00. Van harte aanbevolen.

Op Ibiza is het overigens niet anders. Ook hier geen wijnarrangementen. Opvallend is dat de landgenoten ook daar plots geen behoefte meer aan hebben. Ook de smaakpapillen blijken aan vakantie toe. Op Cala Jondal, beter bekend als het Hollandse strandje, zie ik de dames en heren hun xipirones a la plancha, dorade in zoutkorst en paella wegspoelen met één wijn: sangria con cava.