Een bébé op het Elysée

De Troonopvolger is zij al genoemd, Sarkozy’s dochter aan wie Carla Bruni gisteren het leven schonk. Voor de verkiezingscampagne van 2012 is het kindje voor de president een mooie steun in de rug.

Het was voor de Fransen ook even schrikken, eind 2007. Hadden ze Nicolas Sarkozy, door hem naar het Elysée te stemmen, net een beetje geholpen met de verwerking van zijn verdriet over zijn overspelige Cécilia, liep hij een half jaar later al te glunderen aan de zijde van een fotomodel annex zangeres. Nog eens zes weken later was hij getrouwd. Cécilia, die hem had verlaten voor zijn campagneadviseur Richard Attias bleek vervangen door een ruim tien jaar jongere versie.

Oké, ze is een voormalig fotomodel. Maar ze wist hoe ze de Fransen moest verleiden, getuige de 1 miljoen cd’s die ze verkocht, met stemmige fluisterliedjes zoals ‘Quelqu’un m’a dit’. De rechtse Sarko met de linkse Carla Bruni, de verantwoorde pin-up van wat in intellectuele kringen bekendstaat als ‘le gauche caviar’ – het soort socialisten dat in een hôtel particulier woont en maatpakken van 3.000 euro draagt. Een femme fatale aan de zijde van le chef d’État. De Fransen begonnen zich zowaar zorgen te maken om het liefdesleven van hun president.

Nergens voor nodig, blijkt bijna vier jaar later. Er was in 2010 wat geroddel over een vermeende relatie van Bruni met zanger Benjamin Biolay. En de president zou een erg innige band hebben met ex-karateka Chantal Jouanno, toen nog lid van de regering. De vehalen werden verontwaardigd afgedaan als „pogingen tot destabilisering van de president van de republiek”. Sarkozy was woedend. Zijn echtgenote liet zien hoe je zo’n brandje blust. Op Sky News vroeg ze rustig aan de journalist die eraan refereerde: „Heeft u foto’s? Of andere bewijzen?” Het bleef even stil en dat is het sindsdien gebleven. Zelfs voor Fransen was er een grens aan het speculeren over het buitenechtelijke liefdesleven van hun politici.

Ook met de linksigheid van Bruni bleek het nogal mee te vallen. „Ik heb in Frankrijk nooit links gestemd”, zei ze eerder dit jaar. Stemde ze dan voor Sarkozy? Neen, ook niet. Meestal bleef ze thuis, bekende ze. Overigens, in Frankrijk is Sarkozy misschien rechts, maar in Amerika zou hij een linkse Democraat zijn, dat wist ze zeker. Maar als „mon mari” kandidaat was geweest, had ze natuurlijk wél voor hem gestemd – dat was een laatste sneer naar Cécilia, die op verkiezingsdag 2007 niet was komen opdagen voor een gezamenlijk fotomoment bij de stembus. Sindsdien heeft Carla Bruni er wel voor gezorgd dat Sarkozy het heeft bijgelegd met zijn in New York wonende ex, vooral in het belang van zijn derde zoon, de tiener Louis. Sarkozy heeft ook nog twee volwassen zonen uit een eerste huwelijk, Pierre en Jean. Door bemiddeling van Bruni onderhoudt hij ook weer contact met hun moeder.

Want zo gaat dat in de wereld van Carla Bruni: de exen horen erbij. De zangers, schrijvers, advocaten, journalisten, uitgevers en filosofen met wie ze ooit een verhouding had, komen nog steeds op bezoek in het Elysée, in haar herenhuis in Parijs of op het vakantiedomein van de familie Bruni-Tedeschi op Cap Nègre aan de Côte d’Azur. De filosoof Raphaël Enthoven, die ze na een korte relatie met zijn vader Jean-Paul veroverde op Justine Lévy, dochter van schrijver-filosoof Bernard-Henri, is nog steeds een goede vriend, ook in het belang van hun zoon Aurélien. Nadat ze hem verlaten had, zocht ze een appartement voor Enthoven. Die weigerde vriendelijk toen dat in hetzelfde gebouw bleek te zijn als het Parijse pied-à-terre van popster Mick Jagger, met wie Bruni acht jaar een relatie had.

Een van haar voormalige geliefden, de advocaat Arno Klarsfeld, is onlangs benoemd tot hoofd van de Franse immigratiedienst. Had Bruni de hand in die benoeming?

Het zou niemand verbazen. Zoals ook iedereen ervan uitgaat dat ze bij haar man op z’n minst een goed woordje deed voor Frédéric Mitterrand, neef van de voormalige socialistische president en nu minister van Cultuur in een rechtse regering. Mitterrand maakte eens een tentoonstelling rond Virginio Bruni, de aan aids overleden broer van Carla. Dat Mitterrand na onthullingen over zijn voorliefde voor sekstoerisme nog steeds minister is, zou hij aan Bruni te danken kunnen hebben.

Want invloed lijkt ze te hebben, al is die niet altijd politiek. Zij zorgt ervoor dat de president wat meer aandacht besteedt aan al die mensen die iedere dag keihard voor hem werken. Tegelijkertijd zorgt ze ervoor dat Sarkozy het zelf wat kalmer aandoet. En via haar stichting mobiliseert Bruni aandacht voor aidsslachtoffers en analfabeten. Echt opvallend doet ze dat niet. Sommigen vinden haar zelfs afstandelijk. Maar de verzorgers met wie ze, zonder camera’s, op een koude decembernacht door Parijs trok om daklozen te helpen, spraken later over een warme, betrokken vrouw, die tegen een scheldende zwerver volop de politiek van haar man verdedigde. Ze zou zijn bezwaren zeker overbrengen aan ‘de president’.

Veel foto’s van haar optreden als ambassadrice voor het goede doel zijn er niet. Dat vindt ze ‘obsceen’. Haar aanpak werkt: bijna 70 procent van de Fransen vindt haar een uitstekende ambassadrice. Bijna 60 procent vindt ook dat ze een goede invloed heeft op de president.

Bruni zegt dat ze de politiek een te harde wereld vindt, het is niets voor haar. Het leek er zelfs even op dat ze Sarkozy had overgehaald om zich in 2012 niet opnieuw kandidaat te stellen. Voor haar als echtgenote was één mandaat meer dan genoeg, zei ze. Maar eind 2010 hakten ze samen de knoop door: Sarkozy gaat op voor een tweede termijn.

De Sarkozy die volgend jaar op campagne trekt is misschien niet een andere politicus, maar wel een andere man. Hij is niet meer de gekwelde, op revanche beluste driftkikker van 2007, hij is iemand die opnieuw vader is geworden. Hij zou rustiger kunnen zijn, iemand die zijn energie beter weet te doseren.

Hij kan nu campagne voeren met een liefhebbende echtgenote aan zijn zijde. En hij heeft een klein dochtertje als extra troef. Nicolas Sarkozy kan wel wat steun in de rug gebruiken: de meest recente peilingen voorspellen dat hij de tweede ronde, volgend jaar in mei, roemloos zou verliezen van de socialistische kandidaat François Hollande.

Bruni zegt dat ze haar kind niet aan de media zal blootstellen. Maar Frankrijk herinnert zich de beelden uit 2007 van haar lachende zoontje Aurélien op de schouders van zijn nieuwe ‘aanwaaipapa’. Paris Match rekent op een recordoplage met de eerste foto’s. Want beelden van het presidentiële kind komen er zeker. Bruni heeft het ook zelf aangekondigd: „Ik doe niet aan politiek, maar voor het succes van mijn man zal ik alles doen wat nodig is.”

Dirk Vandenberghe